Αν ζούσε ο Κέυνς τούτο τον καιρό, θα επαναλάμβανε, πιθανώς, πως οι οικονομολόγοι πρέπει να μοιάζουν στους οδοντιάτρους – να έχουν, δηλαδή, άμεσες και πρακτικές λύσεις για τα οικονομικά προβλήματα των ανθρώπων. Εκτός εάν, παρατηρώντας την ετοιμότητα ως προς την διατύπωση προτάσεων και την εντυπωσιακή ομοθυμία των οικονομολόγων, ισχυριζόταν πως οι τελευταίοι συνιστούν παράδειγμα για τους επιδημιολόγους και τους λοιμωξιολόγους.

Πάντως, το φάντασμα του Κέυνς νομίζω πως αναλογίζεται, το ίδιο αυτάρεσκα όπως και εν ζωή, ότι οι πρακτικοί άνθρωποι, πρωτίστως οι πολιτικοί, είναι, εν τέλει, δούλοι κάποιου μακαρίτη οικονομολόγου – του περί ου ο λόγος δηλαδή.

ν.κ.