Παγκοσμιοποίηση και ευρωπαϊκές ανεπτυγμένες οικονομίες

Η λεγόμενη “χρυσή εποχή”, πόσο χρυσή ήταν για τις (τώρα)αναδυόμενες οικονομίες και τις οικονομίες του πρώην ανατολικού μπλοκ; Μήπως η ανάδυσή τους έχει κάτι να πει για τη στασιμότητα των δυτικο-ευρωπαϊκών οικονομιών; Μήπως η ανάπτυξή τους είναι προϊόν μίας διασυνοριακής ανακατανομής της παραγωγικής διαδικασίας υπέρ αυτών και σε βάρος των δυτικο-ευρωπαϊκών οικονομιών μεσαίου (κυρίως) εισοδήματος, προϊόν του ανοίγματος των αγορών και της μεταφοράς παραγωγής και κεφαλαίου σε αυτές; Μήπως η οικονομική απελευθέρωση (economic liberalisation) ενοχλεί τώρα (γιατί περιορίζει την αυτόνομη μακροοικονομική και εν γένει οικονομική πολιτική) γιατί απλά αρνούμαστε να δεχτούμε ότι ένα μέρος από τη δική μας (δυτ. Ευρώπη) παραγωγική διαδικασία μεταφέρθηκε πλέον εκεί; Και στον περιορισμό της αυτονομίας ως προς την άσκηση οικονομικής πολιτικής, περιλαμβάνονται και μέτρα (συγκεκαλυμένου) προστατευτισμού; Και αν ναι, μήπως να προσέχουμε μετά λίγο περισσότερο όταν θα μιλάμε για καταπολέμηση της φτώχειας στον (κάποτε καλούμενο και) τρίτο κόσμο (στο βαθμό που αυτή καταπολεμάται ΚΑΙ από το διεθνές εμπόριο, και χωρίς, φυσικά να παραλείπεται η σημασία εγχώριων πολιτικών και αναδιανεμητικών θεσμών), εφόσον δεν θέλουμε να είμαστε υποκριτές;  Πόσο τυχαίο είναι ότι ο (ως ένα βαθμό, πράγματι αναπτυξιακός) Γύρος της Ντόχα δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, και ενώ έχουν ήδη περάσει 12 χρόνια; Τι ρόλο θέλουμε να παίζουν οι χώρες που κάποτε αποτελούσαν τον 3ο κόσμο και το ανατολικό μπλοκ; Έχει, μέχρι τώρα, αποφέρει η παγκοσμιοποίηση (εμπορίου και κεφαλαίου) οφέλη σε αυτές τις χώρες;

Σ.Μ.