Οι David McKenzie και Berk Özler χρησιμοποιούν τυπική εμπειρική ανάλυση προκειμένου να προσδιορίσουν και εκτιμήσουν ποσοτικώς την επίδραση του οικονομικού blogging και, διόλου απροσδόκητα, καταλήγουν σε υποδείξεις που, απλώς (;), υπογραμμίζουν την ανεξίτηλη συνάφεια της Σμιθιανής αοράτου χειρός. Οι οικονομολόγοι bloggers κερδίζουν φήμη – και έπεται το χρήμα. Κατ’ αυτό τον τρόπο, την ίδια στιγμή, τα πορίσματα της έρευνας διαδίδονται ταχύτερα – υποκινώντας νέες και καλύτερες ερευνητικές προσπάθειες – και οι αναγνώστες των οικονομικών blogs αποκτούν γνώσεις περί την οικονομία – και πιθανώς συμπεριφέρονται πιο ενάρετα ως πολίτες και επωφελέστερα ως homines economici. Μπορεί να είναι έτσι…
… αν και οι εκφράσεις συχνά διαφέρουν. Ο Paolo Manasse υποστηρίζει ότι το ιδιοτελές ακαδημαϊκό κίνητρο διασταυρώνεται με άλλα, μη ακαδημαϊκά, επίσης ιδιοτελή κίνητρα, έχοντας ως αποτέλεσμα διαφορετική (σε ποσότητα ή/και μορφή) παραγωγή οικονομικού blogging, σε σχέση με την άλλως εικαζόμενη. Φέροντας ως παράδειγμα την Ιταλία, ο Manasse υποδεικνύει, με απλά λόγια, ότι μπορεί θεμελιωδώς τα κίνητρα να είναι, εξ (ορθόδοξου οικονομικού) ορισμού, ιδιοτελή, ωστόσο η δομή των κινήτρων σχηματίζεται κατόπιν της μεσολάβησης κοινωνικών, οικονομικών, θεσμικών και πολιτικών παραγόντων (για παράδειγμα, εν προκειμένω, το μέγεθος της – ακαδημαϊκής – αγοράς και το επίπεδο οικονομικής πληροφόρησης του πληθυσμού) και, επομένως, συνεπάγεται διαφορετικές εκδηλώσεις της (ιδιοτελούς) συμπεριφοράς, εν προκειμένω λιγότερο οικονομικό blogging, και διαφορετικές κοινωνικής κλίμακας Σμιθιανές (τουτέστιν ευεργετικές) προεκτάσεις της…
… ευεργετικές συνέπειες, άλλου τύπου, αποδίδει στο οικονομικό blogging ο βασανιστικά (για τους υπόλοιπους) ευφυής Paul Krugman που, ως γνήσιος προοδευτικός (liberal στην αμερικανική πολιτική συζήτηση), υπογραμμίζει το δημοκρατισμό του blogging, αφού ο καθένας είναι σε θέση να δημοσιεύσει την άποψή του και, πολύ περισσότερο, οικονομολόγοι με μικρές περγαμηνές μπορούν να αμφισβητούν δημοσίως τις απόψεις σπουδαίων, μα όχι αλάνθαστων, ούτε απροκατάληπτων, συναδέλφων τους, επιδιώκοντας και αυτοί – γιατί όχι; – την ευρεία αποδοχή των απόψεών τους. Ως συνηθίζει, ο Krugman επιφυλάσσει γι’ αυτούς τους σπουδαίους μα όχι αλάνθαστους σκληρότερες εκφράσεις – κι όλοι γνωρίζουμε πως εννοεί τους θεωρητικούς και θιασώτες της νέας κλασσικής ορθοδοξίας και ιδεολόγους της ελεύθερης, από Κεϋνσιανιστικού τύπου παρεμβάσεις, αγοράς. Αποφεύγει, όμως, να αμφισβητήσει τις ακαδημαϊκές διαδικασίες, τους κανόνες και τα κριτήρια βάσει των οποίων ξεχωρίζουν εκείνοι που, τελικώς, θεωρούνται σπουδαίοι, τις ίδιες διαδικασίες, άλλωστε, στο πλαίσιο των οποίων οι υπόλοιποι επιβιώνουν, δοκιμάζονται, εξελίσσονται και άλλοτε φθάνουν να στέκονται σχεδόν δίπλα στους σπουδαίους, ενίοτε, όμως, μένουν στάσιμοι και παρακολουθούν τους λιγότερο ή περισσότερο σπουδαίους συναδέλφους τους. Ο Krugman, ειδικότερα, δεν αμφισβητεί τη συνάφεια και την ακεραιότητα εφαρμογής των κανόνων βάσει των οποίων αξιολογούνται επιστημονικές δημοσιεύσεις και ακαδημαϊκά περιοδικά, απλώς επισημαίνει πως πολύ συχνά, εδώ και χρόνια, οι απόψεις περί την οικονομική πολιτική σε άλλα, πάντως παρεμφερή, μέσα δημοσιεύονται και διασταυρώνονται (π.χ. σε κείμενα εργασίας του ΔΝΤ), ενώ τα ερευνητικά ευρήματα γίνονται γνωστά με άλλους τρόπους (π.χ. σε συνέδρια) – εδώ που τα λέμε στα καλά ακαδημαϊκά περιοδικά η διαδικασία δημοσίευσης είναι, συχνά, πολύ χρονοβόρα. Τα οικονομικά blogs, λοιπόν, προσφέρονται για την ταχύτερη, ευρύτερη και, δίχως άλλο, πιο δημοκρατική ανταλλαγή οικονομικών ιδεών και απόψεων περί την οικονομική πολιτική. Τάδε έφη Krugman – μα μη σας ξεφεύγει ότι τα περί ακαδημαϊκών διαδικασιών δεν είναι σε όλους τους τόπους κατά τον ίδιο τρόπο αντιληπτά, καμιά φορά δεν είναι καθόλου αντιληπτά ή, μάλλον, καθόλου ακαδημαϊκά, αλίμονο (μας).