…είχε γράψει ο Paul Krugman, μια μέρα μετά το θάνατό του, στις 12 Μαρτίου του 2002, στους New York Times. Και συμπλήρωνε: «…ήταν σπουδαίος οικονομολόγος και καλός άνθρωπος …συμβόλιζε μια εποχή, στην οποία η οικονομική συζήτηση ήταν ομορφότερη και τιμιότερη από ότι είναι σήμερα…».
Η έλλειψη αυτή που ένιωθε ο Paul Krugman θα ήταν, ενδεχομένως, εντονότερη όσο περνούσαν τα χρόνια από το θάνατό του και πλησιάζοντας στην πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση. Λίγες γραμμές παρακάτω έγραφε: «…ήταν υπέρμαχος μιας ιδεολογίας, που μπορούμε να την αποκαλέσουμε Κεϋνσιανισμό της ελεύθερης αγοράς (free-market Keynsianism), σύμφωνα με την οποία η αγορά μπορεί να επιτύχει σπουδαία πράγματα, αλλά το κράτος θα πρέπει να είναι έτοιμο να διορθώσει τις υπερβολές της». Και καταλήγοντας: «…ο κύριος Tobin ήταν ένας από τους οικονομολόγους που έφεραν την Κεϋνσιανή επανάσταση στην Αμερική. Πριν απ’ αυτήν δεν φαινόταν να υπήρχε χώρος μεταξύ των οικονομικών του laissez-faire και του έντονου κρατικού παρεμβατισμού … και με τις επιλογές των οικονομικών του laissez-faire να ευθύνονται για την Μεγάλη Κρίση, γινόταν δύσκολη η επιβίωσή τους».
Προφανώς, ο James Tobin δεν λείπει μόνο στον Paul Krugman….