«Μαύρη Αφροδίτη» (2010)
Δραματική (γαλλική)
Σκηνοθεσία: Αμπντελατίφ Κεσίς
Πρωταγωνιστούν: Ολιβιέ Γκουρμέ, Γιαχίμα Τόρες και Αντρέ Γιάκομπς.
Η αληθινή ιστορία της Σάρκι «Σάρα» Μπάρτμαν, μιας Αφρικανής η οποία –σαν άλλος «άνθρωπος ελέφαντας»– έγινε δημόσιο θέαμα στην Ευρώπη του 19ου αιώνα.
Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και περιγράφει επί τρεις ώρες το αδιάκοπο δράμα, τη δυστυχία, την ταπείνωση και τον απόλυτο εξευτελισμό μίας γυναίκας από τη Νότια Αφρική η οποία γίνεται περίγελως και αντικείμενο εκμετάλλευσης, καθώς περιφέρεται ως περίεργο, αποκρουστικό και απόκοσμο θέαμα στο Λονδίνο αρχικά και μετέπειτα στο Παρίσι.
Κατά τη διάρκεια της ταινίας, παράλληλα με το δράμα της συγκεκριμένης γυναίκας, μπορεί κανείς να παρατηρήσει το πώς άτομα εκείνης της εποχής, (2η δεκαετία του 19ου αιώνα) και ανεξαρτήτως κοινωνικού στρώματος, προσεγγίζουν και αντιμετωπίζουν έναν άνθρωπο διαφορετικό, με σωματικές ιδιαιτερότητες και (στα δικά τους μάτια) σε ημιάγρια κατάσταση. Θα έλεγε κανείς ότι η συγκεκριμένη εικόνα αφενός τους προσελκύει ως κάτι το άγνωστο και το πρωτόγνωρο, αφετέρου έρχεται να ικανοποιήσει τις αρχέγονες, ανασφάλειές τους.
Το σενάριο δεν έχει κάτι το αξιόλογο και αξιομνημόνευτο να δώσει, η γυναίκα αυτά που έχει να πει, τα «λέει» κυρίως με τη σιωπή της και το βλέμμα της, ενώ μάλλον δεν εκπλήσσει η διαπίστωση ότι στις ευρωπαϊκές κοινωνίες εκείνης της εποχής ο ρατσισμός και η διαστροφή βρίσκονταν σε άνθηση.
Μία ταινία αρκετά περιγραφική και αφηγηματική, η διάρκεια της οποίας (3 ώρες) οφείλεται απλά στη μέριμνα του σκηνοθέτη να αποδώσει ολόκληρα τα σημαντικά γεγονότα από τη ζωή της συγκεκριμένης γυναίκας.
Αν κάποιος θέλει να βρει ενδιαφέροντα στοιχεία στην ταινία, αυτά είναι η στωικότητα με την οποία η πρωταγωνίστρια υπομένει τον εξευτελισμό της, η προσπάθειά της να περισώσει ό,τι της έχει απομείνει από την αξιοπρέπειά της και το πώς αυτή (η προσπάθεια) σταδιακά φθίνει. Τέλος, γόνιμο έδαφος για συζήτηση προσφέρει η κατάθεσή της στο Δικαστήριο. . .
Δεν γεννά συναισθήματα αγωνίας, περιέργειας, προσμονής, παρουσιάζεται περισσότερο ως το χρονικό ενός αδιάκοπου δράματος μίας γυναίκας και πώς υπέμεινε όλη αυτή την ταπείνωση μέχρι το τέλος.
Ανάμικτα τα συναισθήματα, με αρνητική απόχρωση.