Λανθάνουσες προτιμήσεις

Ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι προειδοποίησε –δεν είναι η πρώτη φορά- ότι η ΕΚΤ θα κάνει ότι χρειάζεται, βεβαίως στο πλαίσιο της εντολής που τα κράτη μέλη έχουν δια της Συνθήκης δώσει σε αυτήν, προκειμένου να διασφαλίσει την ακεραιότητα του ευρώ. Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ επιδοκίμασαν αυτή την δήλωση, εύγλωττα υπογραμμίζοντας ότι τα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα οφείλουν να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Και οι αγορές ανταποκρίθηκαν –τρομοκρατήθηκαν (sic): τα χρηματιστήρια εκτινάχθηκαν, τα spreads των ισπανικών και ιταλικών ομολόγων αισθητώς υποχώρησαν.

Ας μην απατώμαστε, όμως – ο επικεφαλής της Bundensbank άλλωστε έσπευσε να διαλύσει τις αμφιβολίες αισιοδοξίας. Η ΕΚΤ δεν πρόκειται να κάνει άλλο από το να επαναλάβει, ενδεχομένως με περισσότερα κεφάλαια, προηγούμενες παρεμβάσεις της στην αγορά των ομολόγων, επ’ ουδενί, ωστόσο, θα αναλάβει πρωτοβουλίες που ευθέως αντιβαίνουν στην εντολή της και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνεπάγονται αναδιανομή του βάρους της προσαρμογής μεταξύ πιστωτριών και χρεωστριών χωρών. Αυτό σαφώς υποδηλώνουν οι ιστορικώς αποκαλυμμένες και, ασφαλώς, συνεπείς προτιμήσεις της ΕΚΤ –θεσμικώς δεσμευμένες άλλωστε- και των κυβερνήσεων των πιστωτριών χωρών. Οι διαφορετικές, αισιόδοξες αναγνώσεις παραπέμπουν, πιθανότατα, στο (λογικώς απρόσιτο) πεδίο των λανθανουσών (καλυμμένων, μύχιων και μη αντιληπτών) προτιμήσεων των ρητορικώς έτοιμων και εμπράκτως (ορθολογικώς) απρόθυμων Ευρωπαίων χειριστών πολιτικής.

Ν.Κ.