Η ψυχή και το χούι

Το 1931 ο Keynes προφήτευε ότι εκατό χρόνια αργότερα οι άνθρωποι, έχοντας λύσει το οικονομικό πρόβλημα, θα δούλευαν λιγότερο και θα αφιέρωναν περισσότερο χρόνο στην απόλαυση της «αληθινής τέχνης της ζωής», πρωτίστως αναφερόμενης, βεβαίως, στις καλλιτεχνικές δημιουργίες.

Η προφητεία του δεν φαίνεται να εκπληρώνεται, και αν και οι περιοδικές κρίσεις του καπιταλισμού δεν συνιστούν την αιτία, βέβαιο είναι πως κρίσεις σαν την σημερινή ασφαλώς μας απομακρύνουν για καλά από την εκπλήρωσή της – ο Keynes δεν θα σκεφτόταν διαφορετικά.

Στην οικονομικώς –μόνο;- καταρρέουσα Ελλάδα είναι μοιραίο πως ο μεγαλύτερος καλλιτεχνικός θεσμός, το Φεστιβάλ Αθηνών, θα υφίστατο τις οδυνηρές συνέπειες.

Αλλά η προσέλκυση 132 χιλ. θεατών, όμως έναντι 170 χιλ. το 2010, σε 118 παραστάσεις, 56 από τις οποίες με πληρότητα πάνω από 80%, μπορεί να προσφέρει μια νότα πολιτισμικής αισιοδοξίας.

Φυσική αντίδραση ενός κοινού που αναζητά διέξοδο στην οικονομική ανασφάλεια και την κατάθλιψη, μα, πιθανότατα επίσης, (αναμενόμενο) αποτέλεσμα της εμπνευσμένης καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Φεστιβάλ από τον Γιώργο Λούκο, που αντί της ανανέωσης της θητείας του μελετάται, ως φημολογείται, η αντικατάστασή του.

Αθάνατη ελληνική ψυχή! Μα, ως γνωστόν, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Λι.Ασ. και   Ν.Κ.