«Δεν έχω αυταπάτες για την Ευρώπη»…

…δήλωσε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μετά την λήξη της ατελέσφορης συνεδρίασης του Eurogroup της 20/11, πιθανώς ταράσσοντας τους (ίσως αφελέστερα και ασφαλώς επιβλαβέστερα)  αυταπατώμενους στην ημεδαπή – πολιτικούς και διανοούμενους. Η αποτυχία εξεύρεσης ενός τρόπου μετάθεσης της οριστικής επίλυσης της ελληνικής κρίσης χρέους στο μέλλον, μα αλλοίμονο επιδείνωσής της στο παρόν, ουδόλως συνηγορεί στην (αφελή και επιβλαβή) διατήρηση προσδοκιών, δηλαδή αυταπατών, ότι η οριστική επίλυση θα αφορά στην διάσωση της χώρας μέσω διαγραφής (σημαντικού) τμήματος του χρέους της προς τις κυβερνήσεις των κρατών μελών της ευρωζώνης. Τουναντίον, προκαλεί ορθολογικές ανησυχίες (;) πως η οριστική επίλυση θα έχει αποσχιστικό περιεχόμενο.

Η σύνδεση Ευρωπαϊκών πολιτικο-ενωσιακών προσδοκιών με τις εγχώριες εκλογικές διαδικασίες και κυβερνητικές μεταβολές, έχει ιστορικώς –ενίοτε και παταγωδώς- διαψευσθεί. Η προτασσόμενη προσδοκία σωτήριας χρηματοδότησης του ελληνικού χρέους από τους γερμανούς φορολογούμενους μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές, το φθινόπωρο του 2013, δεν είναι μόνον ανιστόρητη, αλλά, πολύ περισσότερο, υποκινεί πολιτικό κίνδυνο. Εδραζόμενη σε μια λογικώς αδύναμη και εμπειρικώς ανεπιβεβαίωτη –αν και ηθικώς πιθανότατα ελκυστική- αντίληψη της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και, επομένως, διαμορφώνοντας μη συναφή κριτήρια αποτίμησης της τελευταίας, η προτασσόμενη προσδοκία διάσωσης της χώρας από τους γερμανούς και, γενικώς, τους (βορειο)Ευρωπαίους φορολογούμενους ευνοεί, εάν δεν υπαγορεύει, την ενίσχυση των τάσεων ενστικτώδους ευρωσκεπτικισμού εν Ελλάδι, όταν αυτοί οι φορολογούμενοι και οι (σε αυτούς λογοδοτούσες) κυβερνήσεις εμμένουν, όπως και οι Έλληνες άλλωστε, στην εξυπηρέτηση των ίδιων συμφερόντων. Τα ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων, αν μη τι άλλο, δεν διαψεύδουν αυτές τις σκέψεις.

Ν.Κ.