Από τον άξονα Merkozy στον συνεταιρισμό Frangela

Κοινές αποφάσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης στην ευρωζώνη, για την ακρίβεια κοινώς επεξεργασμένα τετελεσμένα, συμφώνησαν να προωθήσουν ο πρόεδρος François Hollande και η καγκελάριος Angela Merkel. Για την ώρα, λοιπόν, παραμερίζουν τις ιδεολογικώς –και για χάρη της εκλογικής επικράτησης των γάλλων σοσιαλιστών- αναθερμανθείσες αποκλίσεις των προτιμήσεων μακροοικονομικής πολιτικής των δύο χωρών – και ασφαλώς παραγράφουν τους συγκυριακώς βολικούς (κυρίως σοσιαλιστικούς) αφορισμούς. Πολύ σύντομα, όμως, οι αποκλίσεις σχεδόν θα απαξιωθούν, και οι προεκλογικές δεσμεύσεις (;) θα προσαρμοσθούν (!), μεταξύ άλλων με την βοήθεια μιας συμβολικώς ελκυστικής, αλλά ουσιωδώς αβαρούς πρωτοβουλίας – του συμφώνου για την ανάπτυξη και την απασχόληση, όπως αποφασίσθηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του περασμένου Ιουνίου, για να επαναλαμβάνεται, άλλωστε, και η ιστορία (βλέπε Ευρωπαϊκή στρατηγική για την απασχόληση την δεκαετία του 1990, στρατηγική της Λισαβόνας). Οι ιδεολογικώς αποκλίνουσες μα, τελικώς, ως θα φανεί, πολιτικώς συγκλίνουσες κυβερνήσεις των δύο χωρών, με άλλα λόγια, θα επιμείνουν στην ασφυκτικώς επιτηρούμενη δημοσιονομική πειθαρχία, αποκρούοντας, κατ’ επέκταση, την εισαγωγή –έστω και από την πίσω πόρτα, δηλαδή την ΕΚΤ- μέτρων και μηχανισμών (διακρατικής) οικονομικής αλληλεγγύης. Θα αρκεσθούν, με άλλα λόγια, στην εφαρμογή ενός υποδείγματος μακροοικονομικής διαχείρισης Maastricht Plus, αποσκοπώντας στον (ανα)σχηματισμό μιας ευρωζώνης των αξιόχρεων χωρών και, πιθανώς, αδιαφορώντας –μόνο;- για την περιεκτικότητα της τελευταίας, ως προς υφιστάμενα και επίδοξα κράτη μέλη.

Ουδέν απροσδόκητο εν προκειμένω. Στην Ευρωπαϊκή πολιτική (της ολοκλήρωσης) οι ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές μόνον εντός των εθνικών συνόρων σύρονται, καθώς διασυνοριακώς ατονούν και, πολύ συχνά, αναιρούνται υπό το βάρος των (δομικώς καθορισμένων) εθνικών οικονομικών συμφερόντων.

Ν.Κ.