«Το 1666, στην Γαλλία, κάποιος κινδύνευε κάλλιστα να φυλακιστεί επειδή φορούσε ένα υφασμάτινο κουμπί! Η ιστορία είχε ως εξής: οι ράφτες κατάφεραν, καινοτομώντας, να κατασκευάσουν κουμπιά από ύφασμα, θίγοντας όμως τα συμφέροντα της συντεχνίας των κατασκευαστών κουμπιών, τα μέλη της οποίας διαμαρτυρήθηκαν έντονα. Η κυβέρνηση, αγανάκτησε κι αυτή με τον ανατρεπτικό νεοτερισμό και προάσπισε – ως όφειλε σε μία προ-καπιταλιστική εποχή, χωρίς ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμό – τα συμφέροντα της κατεστημένης βιομηχανίας των κατασκευαστών κουμπιών, επιβάλλοντας πρόστιμα στους κατασκευαστές των υφασμάτινων κουμπιών. Αυτό όμως δεν αρκούσε στους «νόμιμους» κατασκευαστές κουμπιών, οι οποίοι απαίτησαν να τους δοθεί η άδεια να κάνουν επιτόπιες έρευνες σε σπίτια και ντουλάπες, να επιβάλουν οι ίδιοι πρόστιμα και να συλλαμβάνουν όποιον εντόπιζαν στον δρόμο να φοράει κάποιο ένδυμα με τα ανατρεπτικά προϊόντα!
Μία άλλη κατεστημένη βιομηχανία, αυτή των ενδυμάτων, είχε επιτύχει, την ίδια περίπου εποχή, τη λήψη και εφαρμογή ακόμη σκληρότερων μέτρων εναντίον των εισαγωγέων φτηνών εμπριμέ υφασμάτων. Τα εν λόγω μέτρα κόστισαν ούτε λίγο ούτε πολύ την ζωή σε 16.000 ανθρώπους! Σε μία περίπτωση, στην Βαλάνς, η κατηγορία της εμπορίας απαγορευμένων υφασμάτων στάθηκε αρκετή ώστε να απαγχονιστούν 77 άτομα, 58 να θανατωθούν στον τροχό και 631 να σταλούν στα κάτεργα. Ενώ μόλις ένας κρίθηκε αθώος.»
Πηγή:
Heilbroner, R. (2000), Οι Φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου, Αθήνα: Κριτική, σελ.42-43.