Σκηνοθεσία: Ντανιέλ Τόμσον
Παίζουν: Μόνικα Μπελούτσι, Καντ Μεράντ, Ερίκ Ελμοσνινό, Βαλερί Μπενετόν, Λου ντε Λαζ κ.α.
Ευχάριστη ταινία, καλοφτιαγμένη και φινετσάτη συνάμα – πράγμα σχεδόν αυτονόητο για τους λάτρεις του γαλλικού σινεμά – που αφηγείται την ζωή μιας οικογένειας και αναδεικνύει την βαθειά αγάπη και τους έρωτες των μελών της. Αγάπη και έρωτας, τελικώς, κατορθώνουν να υπερισχύσουν της αρχικώς διαφαινόμενης συναισθηματικής ακαμψίας και άτεγκτης επίκρισης και να οδηγήσουν στην άρση των δομικών και περιστασιακών αντιθέσεων που προκαλούν διαφορετικές επιλογές και εκ διαμέτρου αντίθετες στάσεις ζωής (πλούτος και ηδονιστικές απολαύσεις από την μια πλευρά, πνευματική καλλιέργεια και θρησκευτικά υπαγορευμένη αυστηρότητα, στα όρια της θρησκοληψίας/τυπολατρίας, από την άλλη) και διαφορετικές φάσεις του βίου (θάνατος/ κηδεία και γάμος). Αλήθεια, η ανεκτικότητα απέναντι στο διαφορετικό, η αποτίναξη των προκαταλήψεων, η αποδοχή των «μειονεκτημάτων» που όλοι ανεξαιρέτως διαθέτουμε, ανεξαρτήτως μορφωτικού/πνευματικού επιπέδου, και η συμμετοχή στη χαρά και ο σεβασμός στη θλίψη των κοντινών ανθρώπων μας δεν είναι τα στοιχεία που διαμορφώνουν τις συνθήκες για μια πιο ευχάριστη συνύπαρξη;
Υστερόγραφο: Η Μόνικα Μπελούτσι μεγαλώνει, χωρίς να χάνει τον αισθησιασμό της πάντως. Αλλά η Λου ντε Λαζ (στην ταινία η Νογκά) είναι μοναδικά όμορφη