Έλεος, υπουργέ μας

Απ’ όπου και να το κοιτάξεις, οι (περίπου, ας είμαστε επιεικείς) βεβαιότητες του υπουργού των οικονομικών μοιάζει να απευθύνονται προς αφελείς αποδέκτες και η αυτοπεποίθηση περί την απόδοσή του δηλώνει αναίτια αλαζονεία.

Το πρώτο αφορά στην πολιτική και, αφήνοντας κατά μέρος τα (πολύ σοβαρά) θέματα των εκτιμήσεων και προβλέψεων περί την ανάκαμψη, την βιωσιμότητα του χρέους και το δημοσιονομικό κενό, αναφέρεται, ειδικότερα, στις ανενδοίαστα αναιρούμενες και ανασκευαζόμενες δημόσιες δηλώσεις/ διαβεβαιώσεις του υπουργού: θα υπάρξει αναδιάρθρωση (εννοώντας τι;) του χρέους, πριν ένα μήνα, δεν χρειαζόμαστε αναδιάρθρωση του χρέους, πριν δύο μέρες – προφανώς, κατά τον υπουργό, οι αποφάσεις του Eurogroup τον Νοέμβριο του 2012 συνιστούν ασήμαντη λεπτομέρεια, σε κάθε περίπτωση αχρείαστη προκειμένου να απευθύνεται, κατά το δοκούν και όπως βολεύει, στους (αφελείς) πολίτες.

Το δεύτερο αφορά στην διοικητική/ διαχειριστική ετοιμότητα του φοροεισπρακτικού συστήματος. Χωρίς υπερβολή, οι φορολογούμενοι καλούνται καθημερινώς να αναζητούν, ηλεκτρονικώς, την εκκαθάριση των φορολογικών υποχρεώσεών τους, τόσο σε σχέση με την φορολογία εισοδήματος και, κυρίως, σε σχέση με την φορολογία ακίνητης περιουσίας – άλλως, οι προσαυξήσεις απειλούν τον συνεπή φορολογούμενο, που αναλαμβάνει, εκ των πραγμάτων, και το βάρος της ενημέρωσης/ ειδοποίησής του από τις φορολογικές αρχές.

Καλά θα ήταν να σταμάταγε σε αυτά το κακό.

Ν.Κ.