Γιατί την ΕΡΤ;

Επιτέλους, τα όνειρα των γνήσιων θιασωτών της αυταρχικής διακυβέρνησης  εκπληρώνονται. Νύχτα γιορτής (μήπως ντροπής;) για τον Αντώνη, τον Μάκη, τον Φαήλο, τον Άδωνι – και ο Γιάννης κρατάει λογαριασμούς και ο Σίμος δεν κρατιέται.

Με ένα σμπάρο… γίνονται οι πολυπόθητες (για τρόϊκα και κυβέρνηση) απολύσεις, ανασαίνουν λιγάκι οι (εν δυσπραγία) καναλάρχες, οι κυβερνήτες έχουν λαμβάνειν τις ανταποδόσεις (εξυπηρετήσεις) των καναλαρχών και απελευθερώνεται η διαδικασία πρόσληψης νομιμοφρόνων στο υπό ίδρυση ραδιοτηλεοπτικό μέσο.

Η πολιτική οικονομία της πένητος δημοκρατίας – μάθημα για τα αμφιθέατρα των δρόμων.

Ν.Κ.

Πλατεία Κλαυθμώνος – το χρονοντούλαπο της ιστορίας

H «Πλατεία Κλαυθμώνος» πήρε το όνομά της το 1878 μετά από χρονογράφημα του Δημήτρη Καμπούρογλου στο περιοδικό Εστία. Στην πλατεία, μπροστά από το υπουργείο Εσωτερικών, μαζεύονταν οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση για να διαμαρτυρηθούν με κλάματα και θρήνους (κλαυθμούς) για την απόλυσή τους. Δεδομένου ότι τότε δεν υπήρχε μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε τους υπαλλήλους που είχε προσλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση και προσελάμβανε τους δικούς της ψηφοφόρους.

Συναινούμε σιωπηρώς ακόμα, επιδοκιμάζοντας τη βία στην καθημερινότητά μας είτε προέρχεται από «οργανωμένες ομάδες», είτε από τους ανθρώπους του νόμου, είτε από τους νομίμως εκλεγμένους κυβερνώντες. Αλήθεια δεν έρχονται στη μνήμη μας θλιβερές στιγμές του παρελθόντος; Αντιλαμβανόμαστε πού μπορεί να οδηγήσει το χθεσινό θλιβερό παράδειγμα «τακτοποίησης εκκρεμοτήτων» με άλλοθι τις συμπεφωνημένες μνημονιακές δεσμεύσεις; Συνειδητοποιούμε άραγε τη σημασία των λόγων του κυβερνητικού εκπροσώπου;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται(;) και ο νοών νοείτω…

Σο Μι