Django Unchained
Γουέστερν 2012, ΗΠΑ, Έγχρωμη, Διάρκεια: 165′
Σκηνοθεσία: Κουέντιν Ταραντίνο
Παίζουν: Λεονάρντο ντι Κάπριο, Κέρι Ουάσινγκτον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Κερτ Ράσελ, Κριστόφ Γουόλτζ, Τζέιμι Φοξ, κ.α.
Όσοι αγαπούν τον κινηματογράφο του Κουέντιν Ταραντίνο θα μείνουν, για μιαν ακόμη φορά, ικανοποιημένοι – και, ίσως, ευχάριστα εκπλαγούν από το σενάριο και την, ενδεχομένως απροσδόκητη σεναριακώς, μα απολύτως Ταραντίνεια (εικονογραφικώς και) σκηνοθετικώς, ανατροπή στο τελευταίο μέρος της ταινίας. Δύο χρόνια πριν ξεσπάσει ο εμφύλιος μεταξύ αμερικανικού βορρά και νότου, ο μαύρος σκλάβος Ντ-ζιάνγκο (το Ντ δεν προφέρεται όπως ο ίδιος επιμόνως διευκρινίζει) αποκτά την ελευθερία του χάρη στον Γερμανό (που ομιλεί την αγγλική ως συμβολαιογράφος συν εισαγγελέας συν εκπαιδευτικός συν λογοτέχνης, εν ώρα εργασίας) κυνηγό επικηρυγμένων, τέως οδοντίατρο, Δρ. Κινγκ Σούλτζ και, μαζί πλέον, υπηρετούν την δικαιοσύνη, δηλαδή, κυνηγούν, φονεύουν και προσκομίζουν στις αρχές τα πτώματα επικηρυγμένων, έναντι σημαντικών αμοιβών. Ο τελικός σκοπός, αμφοτέρων πια, γίνεται η ελευθέρωση της γυναίκας του Ντ-ζιάνγκο, σκλάβας στην φυτεία ενός άθλιου και απάνθρωπου, πλην (απολύτως αναξιόπιστου) οπαδού της γαλλικής φινέτσας, γαιοκτήμονα. Η κτηνωδία του τελευταίου έναντι των δούλων του είναι απολύτως αποδεκτή, για την ακρίβεια αιτιολογημένη και δικαιολογημένη, από τον μαύρο οικονόμο, αν όχι προστάτη του, το μίσος του οποίου για τους «εν χρώματι» αδελφούς του αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην εφαρμογή του σχεδίου σωτηρίας της γυναίκας του Ντ-ζιάνγκο.
Μια ταινία για την ιστορία της δουλείας, τον αμερικανικό νότο, την φιλία, την αυτοθυσία, τον έρωτα, την αφοσίωση, αλλά και για την αυτομόληση, την αυτοαναίρεση, την υποταγή, την δουλικότητα, τον γενιτσαρισμό. Αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα της ταινίας είναι οι ηθοποιοί της – και, δίχως άλλο, η μουσική της.