Όλα με δόσεις

Και ενώ ο πρωθυπουργός διεκδικεί στη σύνοδο κορυφής την δόση των 31,5 δισ. θέτοντας το δίλημμα: «ή εκταμίευση της δόσης ή απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα», ως να μην ήταν προδιαγεγραμμένη η διάθεσή της κυρίως για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την αποπληρωμή τοκοχρεωλυσίων, η ευρωζώνη δεν απαντά και θεωρεί ως προαπαιτούμενες δράσεις την υπερψήφιση νέων δημοσιονομικών αλλά και διαρθρωτικών μέτρων, ενώ το ΔΝΤ αναζητεί ένα τρικ-πρόσχημα για πρόσθετη χρηματοδότηση και επίτευξη του στόχου της βιωσιμότητας του χρέους.

Και ο έλληνας πολίτης κάτω από το βάρος της βαθιάς ύφεσης της οικονομίας, της εκτοξευμένης ανεργίας, των απολύσεων και των χωρίς τελειωμό μειώσεων-περικοπών σε μισθούς και συντάξεις προσπαθεί απεγνωσμένα να ανταποκριθεί στις δανειακές  υποχρεώσεις του, που τόσο «αλόγιστα και με έπαρση» δημιούργησε τα προηγούμενα χρόνια με τις ευλογίες και την ανοχή, βεβαίως, του τραπεζικού συστήματος.

Αυτό το ίδιο τραπεζικό σύστημα σήμερα στην προσπάθειά του να εξομαλύνει και αμβλύνει τις ολοένα και αυξανόμενες ζημιές και επισφάλειές του, προτείνει απεριόριστες δόσεις – τόσες που κάθε δανειολήπτης χρειάζεται περισσότερες από μία ζωές για να τις αποπληρώσει. Συσσωρεύονται λοιπόν οι δανειολήπτες στα πρωτοδικεία της χώρας για να συναινέσουν στην «ατελεύτητο» επιμήκυνση του χρέους τους, στην Ευελπίδων αντιμέτωποι με τριτοκοσμικές συνθήκες, και κάτι στην στάση τους παραπέμπει στην «σιωπή των αμνών» .

Λι.Ασ.