Εθνικές τράπεζες;

Η απόφαση της πρόσφατης συνόδου (των κρατών μελών) της ευρωζώνης για την απευθείας, αλλά  υπό όρους και προϋποθέσεις, κεφαλαιακή ενίσχυση των εξασθενημένων τραπεζών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας θεωρήθηκε ότι θα έχει ως αποτέλεσμα την διάρρηξη του φαύλου κύκλου μεταξύ (αμοιβαίως στηριζόμενων και ως εκ τούτου μη αξιόχρεων) προβληματικών τραπεζών και υπερχρεωμένων κυβερνήσεων. Η δεσμευτική σύνδεση της (κρατικώς) αδιαμεσολάβητης κεφαλαιακής ενίσχυσης των τραπεζών με την εγκατάσταση ενιαίου μηχανισμού τραπεζικής εποπτείας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μάλιστα, εξηγήθηκε ως στρατηγικό βήμα προς την Ευρωπαϊκή τραπεζική ένωση. Εκείνο, όμως, που ελάχιστα συζητήθηκε είναι ότι αυτές οι αποφάσεις, ιδίως η απόφαση για την απευθείας και υπό προϋποθέσεις κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών, θα επιφέρουν, πιθανότατα, την δραστική αναδιάρθρωση του Ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, ασφαλώς περιλαμβανομένης της μεταβολής των ιδιοκτησιακών καθεστώτων και, μεταξύ άλλων, της εξαφάνισης πολιτικώς χρήσιμων εθνικών (τραπεζικών) πρωταθλητών. Είναι, άραγε, οι δυνάμει επωφελούμενες κυβερνήσεις έτοιμες να το αποδεχθούν; Είναι, για την ακρίβεια, πρόθυμες να καταβάλουν αυτό το τίμημα προκειμένου να ανακτήσουν, οψέποτε, την αποτελεσματική πρόσβασή τους στις (δυσπρόβλεπτες) αγορές ομολόγων;    

Ν.Κ.