Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν (2011)
Δραματική
Σκηνοθεσία: Λιν Ράμσεϊ
Πρωταγωνιστούν: Τίλντα Σουίντον, Τζον Σ. Ράιλι και Έζρα Μίλερ.
Καθώς ο γιος της έχει διαπράξει κάτι ασυγχώρητο, μια μητέρα προσπαθεί να συνεχίσει τη γεμάτη ενοχές ζωή της και να καταλάβει πόσο ευθύνεται η ίδια για τις πράξεις του.
Λένε πως ένα από τα κριτήρια θετικής (ή μη) αξιολόγησης μίας ταινίας είναι το κατά πόσο αυτή μετά παρέχει στους θεατές αφορμές για συζήτηση γύρω από το θέμα που πραγματεύεται. Με βάση αυτό το κριτήριο, η συγκεκριμένη ταινία κάλλιστα δικαιούται να αποσπάσει θετικότατες κριτικές. Αναμφίβολα, όσοι την παρακολούθησαν, θα έχουν αρκετές απορίες και απόψεις να μοιραστούν και να ανταλλάξουν. Εξάλλου ο καθένας καλείται να δώσει τις δικές του εκδοχές προκειμένου να καλύψει τα ερωτήματα που με αρκετή τέχνη αφήνει αναπάντητα το σενάριο. Και αυτά θα μπορούσαν να είναι (ενδεικτικά): γιατί κάτι μπορεί να πάει στραβά; Τι και ποιος φταίει; Μπορούσε να γίνει κάτι για να αποτραπεί αυτό που συνέβη; Πόσοι θα αντισταθούν στον πειρασμό να ανατρέξουν σε θεωρίες περί γονιδίων; Τελικά φταίει κάποιος ή απλά σε μερικές περιπτώσεις ισχύει το μοιρολατρικό «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει»; Μέχρι που φτάνουν οι αντοχές και οι ανοχές ενός ανθρώπου; Μετά τι γίνεται;
Οι ερμηνείες της Τίλντα Σουίντον και του Έζρα Μίλερ είναι εξαιρετικές. Το ενδιαφέρον δεν χάνεται σε κανένα σημείο. Ο θεατής αδημονεί, αλλά και τρομάζει συγχρόνως για αυτό που περιμένει να δει. Η παλινωδία ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν καθιστά ακόμα πιο καθηλωτική τη διαδικασία και την κορύφωση του δράματος. Εξαιρετικό φιλμ.