Οι Πρωτάρηδες (2010)
Κοινωνική
Σκηνοθεσία: Μάικ Μιλς
Πρωταγωνιστούν: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Κρίστοφερ Πλάμερ, Μέλανι Λοράν
Ένας νεαρός άνδρας, ο Όλιβερ (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ), γνωρίζει την απρόβλεπτη Άννα (Μέλανι Λοράν), λίγους μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του (Κρίστοφερ Πλάμερ). Ο έρωτας που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους θα γεμίσει τον Όλιβερ με αναμνήσεις του πατέρα του, ο οποίος, μετά το θάνατο της συζύγου του και σε ηλικία 75 ετών, αποκάλυψε στον γιο του τις (γνωστές στη σύζυγό του μα καταπιεσμένες) ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις του, συνάπτοντας μάλιστα σχέση με έναν νεότερό του άνδρα και συμμετέχοντας με ενθουσιασμό, ακόμη και τις πολύ τελευταίες και βασανιστικές μέρες της ζωής του, στις εκδηλώσεις (τμήματος) της κοινότητας των ομοφυλόφιλων στο Λος Άντζελες. Αυτή η ειλικρίνεια έφερε, ίσως αργά, κοντά πατέρα και γιο, αφού ο τελευταίος μεγάλωσε, αποκλειστικώς, δίπλα στην διόλου συμβατική μητέρα του.
Μια ταινία για την ιστορία της ανθρώπινης θλίψης, έστω με happy end – που αποτυπώνεται και στα σκίτσα του Όλιβερ.
Μια ταινία για την ομορφιά της ζωής και τη γενναιότητα και αισιοδοξία που η βίωσή της απαιτεί – μάθημα που παραδίδει ένας υπερήλικας, ομοφυλόφιλος, καρκινοπαθής στο τελευταίο στάδιο (που όταν ο γιος του επισημαίνει πως δεν πρέπει να κάνει ότι όλοι, αφού βρίσκεται στο τέταρτο στάδιο του καρκίνου του πνεύμονα και δεν υπάρχει πέμπτο, εκείνος απαντά ότι το τέταρτο στάδιο σημαίνει, απλούστατα, ότι έχουν προηγηθεί άλλα τρία).
Ευφυής σκηνοθεσία, ελκυστική κινηματογραφική γλώσσα. Υπέροχος ο Κρίστοφερ Πλάμερ – αλλά θαυμάσιοι, επίσης, ο Γιούαν ΜακΓρέγκορ και η Μέλανι Λοράν.
Καταπληκτικός ο (σκεπτόμενος και κοινωνικώς πρωτοπόρος) σκύλος, ο πολύς Άρθουρ.