«Όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω» (2010)
Δραματική (ρουμανική ταινία).
Σκηνοθεσία: Φλορίν Σέρμπαν.
Πρωταγωνιστούν: Γκεόργκε Πιστερεάνου, Άντα Κοντεέσκου.
Λίγες μέρες πριν από την απελευθέρωσή του από τη φυλακή, ο 18χρονος Σίλβιου μαθαίνει ότι η μητέρα του θέλει να πάρει το μικρό του αδερφό στην Ιταλία και αποφασίζει να την εμποδίσει με κάθε τρόπο.
Η ταινία εκτυλίσσεται με φόντο ένα σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων, κάπου στη Ρουμανία. Ο θεατής εισπράττει μία βαθειά, έντονη βαλκανική ατμόσφαιρα σαν να μην έχουν περάσει παρά μόνο λίγα χρόνια από την κατάρρευση του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Οι ρυθμοί επίσης είναι αρκετά υποτονικοί, χωρίς φυσικά αυτό να έρχεται σε αντίθεση με τη λογική και την πλοκή της ταινίας, δεδομένου του χώρου στον οποίο αυτή εκτυλίσσεται. Αυτό που αξίζει κανείς να κρατήσει από την ταινία είναι ο βαθμός προσήλωσης του πρωταγωνιστή στις αρχές του και στις επιθυμίες του και, κατ’ επέκταση, στο πόσα είναι διατεθειμένος να ρισκάρει και να θυσιάσει ώστε να υπηρετήσει τις αρχές αυτές. Ειδικότερα, ο πρωταγωνιστής θεωρεί ότι ο μικρός του αδελφός δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να φύγει με τη μητέρα του(ς) στην Ιταλία, γιατί φοβάται ότι θα έχει την ίδια κατάληξη με τον ίδιο, κρίνοντας (εξ ιδίων) ότι η μητέρα του είναι ανάξια εμπιστοσύνης και ανίκανη να διασφαλίσει το μέλλον του μικρού του αδελφού. Μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φτάσει για να την αποτρέψει;
Αν ήταν μία ταινία-υπερπαραγωγή με εντυπωσιακές φιγούρες μεγαλόσωμων κρατουμένων, με τεράστια φυλακή υψίστης ασφαλείας (με το προβλεπόμενο φυσικά γυμναστήριο στο προαύλιο), αντίστοιχο soundtrack και τα ανάλογα εφέ (ειδικά προς το τέλος) θα συναντούσε έναν ευρύτερο βαθμό αποδοχής από το (περισσότερο εξοικειωμένο με αυτά τα χαρακτηριστικά)κοινό και μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία. Είναι όμως μία ταινία με αμιγώς βαλκανικά χαρακτηριστικά…