Bukowski, Charles , 2008, Ο καπετάνιος έχει κόψει αλυσίδα και το πλοίο είναι στα χέρια των ναυτών, μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς, Αθήνα: Ηριδανός, σελ.158.
Αυτοσαρκαστικός, αφοπλιστικά ειλικρινής με το γνωστό χειμαρρώδες ύφος και την ανεπιτήδευτη γραφή του, ο Μπουκόφσκι σε αυτό το βιβλίο του εμφανίζεται πιο σοφός με την αναστοχαστική διάθεση του ανθρώπου που νιώθει πως οδεύει πια προς τη δύση της ζωής. Μέσα από την καταγραφή της καθημερινότητάς του μοιράζεται με τον αναγνώστη, που σχεδόν νιώθει την ανάσα του, τις μύχιες σκέψεις του. Σχεδόν σαν να θέλει να εξορκίσει την φυσική του δυσανεξία στις συμβατικές κοινωνικές σχέσεις, γίνεται επικοινωνιακός με τη διαμεσολάβηση του χαρτιού. Μοιράζεται με τον αναγνώστη τις υπαρξιακές αγωνίες του, τις αποστροφές του, τα παράπονά του, τις απορίες του, την ανησυχία του για την πορεία της ανθρωπότητας, την παθητικότητα της μάζας, την απουσία της ζωής με νόημα. Η γραφίδα του ακολουθεί τα άλματα της σκέψης που φτάνουν κάποτε σε σχεδόν παραληρηματική έξαρση, ακραγγίζουν την αίσθηση ματαιότητας και την απελπισία. «όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Τί κάνουν; Τι σκέφτονται; Όλοι θα πεθάνουμε, όλοι μας τι τσίρκο! Αυτό και μόνο θα έπρεπε να μας κάνει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον μα αυτό δεν συμβαίνει. Είμαστε τρομοκρατημένοι και τελειωμένοι από τα τετριμμένα, μας καταβροχθίζει το τιποτα.
Συνέχισε Μάλερ! Εσύ έκανες θαυμάσια ετούτη τη βραδιά. Μη σταματάς, γιε της σκύλας! Μη σταματάς!»