Ο φειδωλός κεντρικός τραπεζίτης

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων (Fed) αλλάζει. Ο Κέβιν Γουόρς προτίθεται να εισαγάγει μεταρρυθμίσεις οι οποίες (θα) αφορούν στο πλαίσιο αναλυτικής και κανονιστικής μεταχείρισης του πληθωρισμού, της εξειδίκευσης της εντολής (στην Fed) συμπεριλαμβανομένης, στην χρήση και στο μέγεθος του ισολογισμού της κεντρικής τράπεζας, καθώς και στην επικοινωνία της τελευταίας με τις αγορές και τον ‘δήμο’. Ως προς την επικοινωνία της Fed, ειδικότερα, ο Γουόρς αποσαφήνισε (εμπράκτως) ότι αμφότερες οι εκδοχές της πολιτικής καθοδήγησης των προσδοκιών ανήκουν πλέον στο παρελθόν: η πρώτη των εκδοχών αυτών έγκειτο στην έκδοση μακροσκελών ανακοινώσεων διά των οποίων εξηγούνταν οι αποφάσεις της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ανοιχτής Αγοράς (FOMC) και προδιαγραφόταν ο προσανατολισμός της νομισματικής πολιτικής στο εγγύς μέλλον· και η δεύτερη (άτυπη) εκδοχή συνίστατο στην δημοσίευση των (εξατομικευμένων, πλην ανώνυμων) προβλέψεων των μελών της FOMC για το μελλοντικό επιτόκιο πολιτικής. Ο Γουόρς δικαιολόγησε την απόφαση εγκατάλειψης της πολιτικής καθοδήγησης των προσδοκιών: μια τέτοια πρακτική νοθεύει τα σινιάλα των αγορών – κατά μια έννοια, θα προσθέταμε, τείνει να καθιστά τις αποφάσεις νομισματικής πολιτικής ‘αυτοεκπληρούμενες προφητείες’ του κεντρικού τραπεζίτη. Ίσως, το σοβαρότερο πρόβλημα της πολιτικής καθοδήγησης των προσδοκιών είναι ο κίνδυνος χρονικής ανακολουθίας.

Ποιος μπορεί να είναι ο αντίλογος; Νομίζω ότι το επιχείρημα πως η φειδωλή πρακτική επικοινωνίας αντιβαίνει στην διαφάνεια και απισχναίνει την λογοδοσία της Fed δεν είναι ισχυρό. Η θεσμική, τακτική παρουσία του προέδρου της Fed στις αρμόδιες επιτροπές της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων και, σε αυτό το πλαίσιο, ο λεπτομερής έλεγχος των αποφάσεων νομισματικής πολιτικής, διασκεδάζει τις ανησυχίες τούτες. Από την άλλη πλευρά, μια φειδωλή πρακτική επικοινωνίας αντανακλά, πιθανότατα, την πρόθεση του προέδρου Γουόρς να προσαρμόζει πιστότερα την νομισματική πολιτική στις προτιμήσεις των αγορών. Την ίδια στιγμή, επίσης, μια τέτοια πρακτική επικοινωνίας δημιουργεί περιθώρια πληθωριστικών εκπλήξεων, σε κατάλληλες περιστάσεις (π.χ. χαλαρή αγορά εργασίας). Υπάρχει, ωστόσο, το (διόλου ευπρόσδεκτο) ενδεχόμενο διάδοσης μορφών ιδιωτικής πληροφόρησης ή, ακριβέστερα, της πρόσβασης μεγάλων χρηματοπιστωτικών και μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων σε μέλη της FOMC και έμμεσης πληροφόρησης των διοικητικών στελεχών αυτών των επιχειρήσεων, ανεπισήμως (για παράδειγμα, μέσω συμμετοχής των στελεχών της κεντρικής τράπεζας σε κλειστά δείπνα και συναντήσεις).

Η Fed αλλάζει· κι αυτό θα αποτελέσει πεδίο ακαδημαϊκής και πολιτικής διαμάχης.  

νκ