Αυτό κι αν πόνεσε

Δεν είχα βαρεθεί να περιμένω, περίμενα με υπομονή – αναγκαστική υπομονή, αλλά και με κρυφή ελπίδα. Κι η ελπίδα γίνηκε μαθηματική κι απέκτησε υψηλή τιμή, μα ούτε στιγμή δεν έφτασε κοντά σε βεβαιότητα. Την αναγνώρισα όμως σαν τον ‘καλό οιωνό’ για όλα τα περαιτέρω του άδοξου βίου ενός ταπεινού λάτρη της μπάλας και οπαδού της χώρας που γέννησε το ποδόσφαιρο.

Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Αυτή η Αγγλία του Γερμανού προπονητή –ο Νέβιλ Τσάμπερλεν με γερμανικό διαβατήριο– δεν συνθηκολόγησε απλώς και μόνο· ξεφτιλίστηκε, πνιγμένη στον φόβο, στην παράλυση, στην ποδοσφαιρική γεωμετρία της πλάκας. Αμυντική χωρίς άμυνα, με μοναδικό επιθετικό τον τερματοφύλακά της.

Όχι, δεν επιστρέφει στο σπίτι του. Δεν είναι η Αγγλία το σπίτι της στρογγυλής θεάς και της μεγάλης νίκης. Έγινε μετακόμιση· σπίτι είναι η χώρα του Θεού και του αρχιερέα του, η χώρα του Ντιέγκο και του Μέσι.

Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Ποιος ξέρει όμως; Ίσως, κάποια στιγμή, τα τρία λιοντάρια θα βρυχηθούν· και τότε, οι ανάξιοι εραστές της μπάλας θα γαληνέψουν.

νκ  

Share:

σχετικά άρθρα