Ανασφαλείς προσδοκίες

O Ομοσπονδιακός Οργανισμός Στεγαστικής Πίστης (ΟΟΣΠ) –έτσι μεταφράζω το Federal Housing Finance Industry– υπέδειξε στις (ιδιωτικώς κατεχόμενες και δημοσίως εξασφαλισμένες χρηματοδοτικώς) επιχειρήσεις στεγαστικού δανεισμού, την Fannie Mae και την Freddie Mac, να αγοράσουν ογκώδεις ποσότητες τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων, προσβλέποντας στην αναθέρμανση της στεγαστικής πιστοδότησης και την επέκταση της οικιστικής ιδιοκτησίας. Ο ΟΟΣΠ, ο οποίος είναι θεσμικώς ανεξάρτητος, ανταποκρίθηκε στην βούληση του (αχρείου, όπως κι εάν έχει) προέδρου Τραμπ – στην πρόθεση άμβλυνσης της αποκαλούμενης κρίσης προσιτότητας, ιδίως ως προς το κότσος διαβίωσης και την στέγαση. Πράγματι, αυξάνοντας την ζήτηση για τιτλοποιημένα στεγαστικά δάνεια, η μαζική αγορά των τελευταίων συμπιέζει τις αποδόσεις τους, την ίδια στιγμή μειώνοντας το κόστος χρηματοδότησης των εκδοτών στεγαστικών δανείων και, συνεπώς, αυξάνοντας την προσφορά των δανείων τούτων. Το αποτέλεσμα είναι η μείωση των επιτοκίων στεγαστικού δανεισμού και, επομένως, η τόνωση της αγοράς κατοικίας.

Τι γίνεται, όμως, εάν οι Fannie Mae και Freddie Mac διακρατούν τα τιτλοποιημένα στεγαστικά δάνεια στα χαρτοφυλάκιά τους και, έναντι των (έστω εμμέσως, τώρα) εγγυημένων από την κυβέρνηση τίτλων, εκδίδουν χρέος απολαμβάνοντας χαμηλά επιτόκια; Τι γίνεται, κατ’ επέκτασιν, εάν χρησιμοποιούν τα συνακόλουθα έσοδα αγοράζοντας και τιτλοποιώντας στεγαστικά δάνεια με υψηλότερη απόδοση (και υψηλότερο κίνδυνο); Τι γίνεται όταν η αύξηση των κερδών τους συνοδεύεται από την αύξηση της αξίας των μετοχών τους και την εκτίναξη των αμοιβών των διοικητικών στελεχών τους; Απαντήσεις προσφέρει η πρόσφατη ιστορία – η κρίση στην αγορά δανείων χαμηλής εξασφάλισης το 2007 και η διάρρηξη της οικιστικής φούσκας. Η ιστορία αυτή προσφέρει όμως και μαθήματα, μα ανησυχώ για την (ρυθμιστική) επιμέλεια των μαθητών – ποιος είναι ήσυχος;

νκ