Σχολιάζοντας παράλογες ιστορίες

Με εξόργισε το συγκεκριμένο βίντεο …. δηλαδή πλέον η φιλία και ο έρωτας είναι τα καινούργια αναλώσιμα του καπιταλιστικού εφησυχασμού…. τι άλλο θα σκεφτούν  για να αποχαυνώνουν τους εργαζομένους. Το συγκεκριμένο εργοστάσιο είναι ένα χάλι, οι μισθοί είναι «ανύπαρκτοι», οι συνθήκες διαβίωσης άθλιες αλλά παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι είναι ευτυχισμένοι – ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο …και φυσικά το box μας θυμίζει ότι ο αντίπαλος είναι το άλλο εργοστάσιο, καλλιεργεί τον απαιτούμενο ανταγωνισμό για να μην ξεχνιόμαστε……. άντε να γίνει έτσι η επανάσταση του προλεταριάτου ……Το χείριστο της υπόθεσης είναι  το γεγονός ότι η φιλία και ο έρωτας, η κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης έγιναν κινητήρια δύναμη της καπιταλιστικής μηχανής- μέσω του αποπροσανατολισμού των εργαζομένων…κρίμα

Σκέφτομαι πως ο γάμος είναι, πλέον, θεσμός διόγκωσης των ανισοτήτων εφόσον περιορίζει την προοπτική κοινωνικής κινητικότητας, όταν ενθαρρύνεται μόνο για  άτομα της ίδιας κοινωνικής και εισοδηματικής τάξης. Στην προκείμενη περίπτωση ο εγκλεισμός των εργαζομένων είναι καλός τρόπος αποφυγής προσμείξεων- οι φτωχοί με τους φτωχούς- εφόσον κλεισμένοι στο εργοστάσιο δεν έχουν πολλές πιθανότητες να γνωρίσουν άτομα  διαφορετικής τάξης.

Απλά αναρωτιέμαι κατά πόσο είναι και η κουλτούρα των λαών αυτών συμβατή με τέτοια καθημερινότητα. Σκέφτομαι δηλαδή: αν αυτό επιχειρείτο να γίνει στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα,  θα είχε καμία ελπίδα να σταθεί; Ή εφόσον το κεφάλαιο μετακινείται και η ανεργία καλπάζει οι εργαζόμενοι  έχουν περιορισμένες εναλλακτικές ή ανύπαρκτες – οπότε αυτή η πραγματικότητα  με την βοήθεια της παγκοσμιοποίησης έχει καταφέρει να ενσωματώνει τις «καινούργιες πατέντες» εξαλείφοντας τα επιμέρους χαρακτηριστικά των λαών και ισοπεδώνοντας τις κουλτούρες τους;

 

Φ.Σ.

 

Share:

σχετικά άρθρα