Ο Πατέρας

Δραματική, Αγγλία-Γαλλία, έγχρωμη, 97’

Σκηνοθεσία: Φλοριάν Ζελέρ 

Πρωταγωνιστούν: Άντονι Χόπκινς, Ολίβια Κόλμαν, Ίμογκεν Πουτς

… και μετά μου είπε εκείνη ότι ο τίτλος της ταινίας θα έπρεπε να είναι «Το διαμέρισμα», διότι απλώς αυτοί οι τέσσερεις τοίχοι των τριάντα χρόνων καθόριζαν αποκλειστικά την ύπαρξή του, καθώς χανόταν στην λήθη του εαυτού του. Νομίζω πως έχει δίκιο, διότι το συναίσθημα της απώλειας της ζωής -και η ίδια η απώλειά της- βιώνεται από τον Άντονι, οδυνηρά, βασανιστικά, ως η απόσπαση από το (υπέροχο) διαμέρισμά του – και από τις μνήμες γι’ αυτούς που έζησαν εκεί και για όσα έζησε εκεί κι ο ίδιος.

Είναι φορές που η Τέχνη -η υποκριτική, η σκηνοθεσία- παύει να είναι κυρίως τέχνη και γίνεται (η) Ζωή – κάποιοι θα έλεγαν πως έτσι η τέχνη απογειώνεται. Είναι φορές που βλέπεις, παρακολουθείς και χάνεσαι – στις μνήμες, στον πόνο, σε αυτήν την καταραμένη απώλεια. Είναι αυτές οι φορές που γίνεσαι πατέρας και παιδί, και θέλεις τη μαμά σου. Τη μαμά σου, τη μαμά σου…

Μόνο βαθύς σεβασμός πρέπει στον Άντονι Χόπκινς – αλλά και στην Κόλμαν και στον Ζελέρ.

ν.κ. (… και μετά μ2 )

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin

σχετικά άρθρα

Δημοσιονομική σταθεροποίηση και κράτος ευημερίας

Παρακολουθήστε εδώ μια συζήτηση για την αποτελεσματικότητα του συστήματος φορολογίας και  μεταβιβάσεων, ιδίως υπό την θεσμική μορφή της στοχευμένης κοινωνικής προστασίας, ως μηχανισμού υλοποίησης της

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »