Η ΕΚΤ – στην αναθεώρηση και στην πράξη

Η αναθεώρηση της στρατηγικής νομισματικής πολιτικής της EKT προκάλεσε διιστάμενες αντιδράσεις. Ορισμένοι διαπίστωσαν σοβαρό μεταρρυθμιστικό ζήλο και προέβλεψαν ότι η ΕΚΤ απέκτησε το πλαίσιο ώστε να αντιμετωπίσει επιτυχώς τον κίνδυνο της μακροχρόνιας στασιμότητας. Άλλοι, πάλι, διέβλεψαν πως η ΕΚΤ απομακρύνεται από το επιτυχές υπόδειγμα της Bundesbank και θα καταβάλει, κάποια στιγμή, το τίμημα της απαγκίστρωσης των πληθωριστικών προσδοκιών – πολύ περισσότερο που σήμερα οι πληθωριστικές πιέσεις ενδέχεται, για αρκετούς λόγους, να αυξηθούν.

Εκείνο που στην συζήτηση αυτή περνά σχεδόν απαρατήρητο είναι πως η ΕΚΤ –ακόμη και η ΕΚΤ–, όπως και οι άλλες μεγάλες κεντρικές τράπεζες, έχει τον τρόπο, δηλαδή τα εργαλεία παρέμβασης, να προσαρμόζει την πολιτική της κατάλληλα, σχεδόν ανεξαρτήτως ορισμένων περιορισμών του επίσημου νομισματικού καθεστώτος – ή να αποφεύγει την κατάλληλη προσαρμογή ή να την αναβάλλει. Η εμπειρία των τελευταίων ετών είναι απολύτως ενδεικτική. Το ερώτημα σήμερα –κυρίως αύριο– λοιπόν, είναι το πώς η ΕΚΤ θα μεταχειριστεί τον πολιτικό κανόνα Τέιλορ. Λέγοντας πολιτικό, εννοούμε την στάθμιση του κανόνα με αξιολογικές κρίσεις αναφορικώς προς την ανοχή υψηλότερων ρυθμών πληθωρισμού και την κατάσταση της πραγματικής οικονομίας, περιλαμβανομένης της αγοράς εργασίας – και εν προκειμένω, ίσως η Fed είναι παράδειγμα προς μίμηση. Τούτο βεβαίως μπορεί να προκαλέσει ερωτήματα και να υποκινήσει αιτιάσεις για την ανεξαρτησία της ΕΚΤ – μα τούτα τα ερωτήματα αφορούν και σε άλλες πτυχές της πολιτικής της ΕΚΤ και, κυρίως, είναι ‘προπατορικά’.

Ν.Κ.

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin

σχετικά άρθρα