Amerika Square

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σακαρίδης

Παίζουν: Γιάννης Στάνκογλου, Μάκης Παπαδημητρίου, Βασίλης Κουκαλάνι, Ξένια Ντάνια

Πλατεία Αμερικής, η πρωταγωνίστρια. Στις ζωές των ανθρώπων που γεννιούνται εκεί (από ανθρώπους που έχουν γεννηθεί εκεί), πάνε σχολείο, κάνουν φίλες και φίλους εκεί, παίζουν, τσακώνονται, ενηλικιώνονται, ερωτεύονται για πρώτη/ δεύτερη/ τρίτη φορά εκεί, κάνουν παιδιά, κάνουν τα στραβά μάτια, αναβοσβήνουν τα φώτα στα διαμερίσματα, βλέπουν ειδήσεις στην τηλεόραση, κοιμούνται / ξυπνάνε και τελικά πεθαίνουν εκεί – ας λέμε αυτούς τους ανθρώπους, ντόπιους. Υπάρχουν όμως και αυτοί που δε γεννιούνται εκεί, μα που διατηρώντας μια κάποια ελπίδα ακόμη, κάποτε κάνουν μία στάση και κάποιες φορές καταλήγουν να ζουν και να δουλεύουν εκεί, να ανοίγουν σπίτια και μαγαζιά – ας λέμε αυτούς τους ανθρώπους, ξένους. Τι συμβαίνει τότε; H καθημερινότητα αλλάζει, οι άνθρωποι αλλάζουν, τα πράγματα αλλάζουν, ακόμη και οι πλατείες.

Τέσσερις άνθρωποι, δύο ντόπιοι – δύο ξένοι, οι προσωπικές ιστορίες των οποίων ξεδιπλώνονται με φόντο την πλατεία Αμερικής. Ο Νάκος και ο Μπίλι- οι ντόπιοι, γείτονες, συμμαθητές και φίλοι που κοντεύουν πλέον τα σαράντα – χωρίς άλλο κοινό από αυτά. Ο πρώτος ζει με τους γονείς του ή πιο σωστά ζει από τους γονείς του και βλέπει την ύπαρξη των ξένων στη γειτονιά ως το λόγο που δεν πήρε τη ζωή στα χέρια του, ως αιτία της κατάντιας του. Ο δεύτερος, τύπος δυναμικός, «καλλιτέχνης», όπως τον αποκαλούν λόγω του παράνομου τατουατζίδικου που έχει στήσει στο πατάρι του δικού του μπαρ, ακούει τις ιστορίες των ανθρώπων που έρχονται σε εκείνον μέσα από τα τατουάζ τους. Η Τερέζα και ο Τάρεκ – οι ξένοι, που τους ενώνει η κοινή επιθυμία και το όνειρό τους για φυγή. Αφρικανή τραγουδίστρια μπλεγμένη αυτή, πρόσφυγας από τη Συρία, πατέρας της εννιάχρονης Μάγια, εκείνος.
Και επειδή στην εποχή που ζούμε, «τα σύνορα είναι μία φάμπρικα» και «αυτοί που θέλουν να φύγουν δεν μπορούν ενώ εκείνοι που μπορούν, δε θέλουν», αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι συναντιούνται στην πλατεία.

Είδα το Amerika Square του Γιάννη Σακαρίδη που βασίζεται στο βιβλίο «Η Βικτώρια δεν υπάρχει» του Γιάννη Τσίρμπα και ήταν σα να είδα τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα σε μιάμιση ώρα. Την ανεργία, τη διαρκή αναζήτηση αποδιοπομπαίου τράγου, το ρατσισμό και την ξενοφοβία, το μίσος, την προσκόλληση σε σύμβολα, την εκμετάλλευση, τη φτωχοποίηση κι έπειτα, τη συνεχή προσπάθεια για επιβίωση, την ευαισθησία και την τόλμη. Ρεαλιστική ματιά στην καθημερινότητα μίας χώρας σε πολυδιάστατη κρίση με δύσπεπτο τέλος. Εξαιρετικές ερμηνείες από όλες και όλους, αν και ξεχώρισα τον Βασίλη Κουκαλάνι, στο ρόλο του Τάρεκ. Δυνατό μήνυμα εναντίον του ρατσισμού, ωστόσο, κρίνοντας από τις κυρίες στα μπροστινά καθίσματα που συζητούσαν σαν το Νάκο στη σκηνή με το αλεύρι («εμένα δε με ενοχλούν, δε μου έχουν κάνει κάτι προσωπικά, αλλά…»), θα χρειαστούν πολλές τέτοιες ταινίες για να αλλάξουμε μυαλά.

ET

Προσθέστε σχόλιο

To e-mail σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


*