Περί ευθυνών (ξανά)

Εάν η συνεχής επίκληση στην ατομική ευθύνη των πολιτών για τον περιορισμό της διάδοσης της πανδημίας αποτελεί μια λογική αντίφαση, δεδομένου ότι οι πολίτες υποχρεούνται να συμμορφώνονται στον εξωτερικό καταναγκασμό των νομικά δεσμευτικών μέτρων που θεσπίζει η οργανωμένη  πολιτεία, τότε, η σκανδαλώδης επίκληση στην πολιτική ευθύνη των επιτελικών συμβούλων της εκτελεστικής εξουσίας, επειδή υποτίθεται πως αυτοί ευθύνονται αποκλειστικώς για λάθη ή/και παραλείψεις των εκπροσώπων της οργανωμένης πολιτείας (βλέπε, για παράδειγμα, συμμετοχή σε φιέστες και γεύματα με πλήθος κόσμου, ανεπαρκής αντιμετώπιση έκτακτων φυσικών καταστροφών, ατυχείς διορισμοί διευθυντών σε σημαντικούς κρατικούς φορείς), υποδηλώνει δύο τινά: Είτε ορισμένα μέλη της εκτελεστικής εξουσίας στερούνται της στοιχειώδους ικανότητας να αναλαμβάνουν την ατομική τους ευθύνη -πράγμα που τα καθιστά ακατάλληλα για τη διαχείριση ζητημάτων που απαιτούν υψηλό βαθμό υπευθυνότητας- είτε η αόριστη επίκληση στην ατομική ευθύνη δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πομφόλυγα που μπορεί μεν να τέρπει τα «φιλελεύθερα» ένστικτα επιμέρους εκλογικών ακροατηρίων αλλά δεν καταφέρνει, εντέλει, να συγκαλύψει το μείγμα μικροπολιτικής και ανεπάρκειας που κυριαρχεί στην αντιμετώπιση των κρίσεων που βιώνουμε.

Θ.Κ.