Πριν από λίγες ημέρες (στις 16/10), η Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δημοσίευσε εκτενές άρθρο ενός των οικονομικών αναλυτών της με τίτλο Παγκόσμια Οικονομία: Η εβδομάδα του επίσημου ενταφιασμού της λιτότητας. Το άρθρο αναφερόταν στα όσα συζητήθηκαν, περιλαμβανομένων κειμένων επεξεργασίας δεδομένων και κειμένων προβληματισμού. κατά τις ετήσιες συνόδους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι ίδιοι οργανισμοί -κυρίως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- και οι ίδιοι (επιφανείς) οικονομολόγοι που κήρυσσαν την ανάγκη ταχείας δημοσιονομικής περιστολής, λίγο μετά την Μεγάλη Ύφεση του 2009-2010, σήμερα υποδεικνύουν την σκοπιμότητα δημοσιονομικής επέκτασης, σε πείσμα μάλιστα της μεγάλης επιδείνωσης των δημοσιονομικών λογαριασμών – και συνυπολογίζοντας, ασφαλώς, την γενναία υποστήριξη από πλευράς των κεντρικών τραπεζών.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο -η αρθρογραφία στην ίδια εφημερίδα επίσης το αναδεικνύει-, στις Ηνωμένες Πολιτείες οι Δημοκρατικοί της Βουλής των Αντιπροσώπων συγκρούονται με τους Ρεμπουπλικάνους του προέδρου Τραμπ σχετικά με την εισαγωγή (νέου) προγράμματος δημοσιονομικής ενθάρρυνσης -προς όφελος των ανέργων, αλλά και πολιτειακών και τοπικών σχημάτων στήριξης του εισοδήματος και της απασχόλησης. Από την άλλη πλευρά (του Ατλαντικού), ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η εφαρμογή των (μεγάλων) αποφάσεων για τον Κοινοτικό προϋπολογισμό και το Ταμείο Ανάκαμψης καθυστερεί, ένεκα δυσεπίλυτων διαθεσμικών και διακρατικών αντιθέσεων, ενώ από επίσημα χείλη διατυπώνονται απόψεις περί την σκοπιμότητα σταδιακής αποκλιμάκωσης των επεκτατικών δημοσιονομικών μέτρων -μαζί και της επεκτατικής νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ.

Βεβαίως, όσο τα υγειονομικά και οικονομικά δεδομένα επιδεινώνονται -και όσο περισσότερο δυσοίωνες γίνονται οι οικονομικές προβλέψεις- τόσο θα απισχνάζεται πολιτικώς ο λόγος των ιεράκων.

ν.κ.