Στην παράπλευρη στήλη αναρτήθηκε πρόσφατα μία πολύ συνοπτική αποτίμηση του ακαδημαϊκού έργου και της προσφοράς του εκλιπόντος Σουηδού οικονομολόγου Άσαρ Λίντμπεκ. Μία από τις σπουδαιότερες εισφορές του Λίντμπεκ στην οικονομική θεωρία -ιδίως στην οικονομική της εργασίας και την μακροοικονομική- υπήρξε το υπόδειγμα της δυαδικής αγοράς εργασίας, ακριβέστερα αυτό των εκτός και των εντός των τειχών – υπόδειγμα που ο Λίντμπεκ ανέπτυξε από κοινού με τον Ντένις Σνάουερ.

Θεωρητικώς, το υπόδειγμα των εντός και των εκτός των τειχών συμβάλλει, αφ’ εαυτού, στην διαύγαση του θετικού (και υπορρήτως ηθικού) ερωτήματος περί τον χαρακτήρα της ανεργίας και, ειδικότερα, εξηγεί τον ακούσιο χαρακτήρα της τελευταίας. Από την άποψη της πολιτικής οικονομίας, αυτό το υπόδειγμα υπαγορεύει μια πιο εκλεπτυσμένη -συνάμα και ρεαλιστική- προσέγγιση της δομής των συμφερόντων· και εμμένει στην υλιστική θεώρηση των πραγμάτων, μεταξύ άλλων  υποβαθμίζοντας, ορθώς, την αυτοτελή (και πρώτης τάξεως) επίδραση θεσμικών διευθετήσεων – ο ρόλος των εργατικών συνδικάτων, για παράδειγμα, δεν προϋποτίθεται λογικώς (και ιστορικώς έπεται του δυαδισμού).

Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, το υπόδειγμα των εκτός και των εντός των τειχών -και εν γένει η νέα κεϋνσιανή μακροοικονομική θεωρία- συνέτεινε στην ερευνητική παραμέληση βαθμιαίως αναπτυσσόμενων τάσεων, όπως η υποχώρηση του μεριδίου των αμοιβών της εργασίας στο συνολικό εισόδημα, η διεύρυνση των ανισοτήτων ως προς τις αμοιβές, η εξασθένιση της ζήτησης (περιλαμβανομένης της επενδυτικής δαπάνης) και η ανάσχεση της κανονικής (και ποιοτικής) απασχόλησης. Κατά τούτο, επομένως, η συνάφεια του υποδείγματος των εκτός και των εντός των τειχών περιορίζεται, εν πολλοίς μα όχι και αποκλειστικώς, στην θεωρητική τεκμηρίωση του καλούμενου φυσικού ποσοστού ανεργίας – το (εκτιμώμενο) μέγεθος και η εμπειρική σημασία του οποίου, όμως, έχουν πλέον υποχωρήσει.

Τέλος, η πρόθυμη εσωτερίκευση της λογικής και της κανονιστικής αντίληψης αυτού του υποδείγματος -και εν γένει της νέας κεϋνσιανής μακροοικονομικής- στον ιδεολογικό και προγραμματικό λόγο και στην (κυβερνητική) πρακτική των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δεν συνετέλεσε -ας ειπωθεί μετριοπαθώς- στην εκλογική επιβίωση και την λαϊκή νομιμοποίησή τους – διόλου παράδοξο, ας προστεθεί.

ν.κ.