Ψυχρός Πόλεμος

Δραματική, Πολωνία, 2018, Ασπρόμαυρη, 84’

Σκηνοθεσία: Πάβελ Παβλικόφσκι

Πρωταγωνιστούν: Τζοάνα Κούλιγκ, Τομάς Κοτ, Άγκατα Κουλέσα

Όταν η ΑΦΕΤΗΡΙΑ είναι: «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα»…

Όλες οι ιστορίες αγάπης, στην κλίμακα του ευτελούς ρομάντζου έως τη δέσμευση της αιωνιότητας με κατάληξη στο μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει, είναι πολύχρωμες. Η εσωτερική, όμως, γεωπολιτική του υποκειμένου, η αχαρτογράφητη διαδρομή του έρωτα είναι ατόφια ασπρόμαυρη. Λευκό και μαύρο, με το φως να καθορίζει αποκλειστικά και μόνο τις ώρες της ημέρας, ενώ τα υπόλοιπα καθορίζονται από τους ανθρώπους με τζαζ υπόκρουση. Η αυθεντική ιστορία πάθους, ζήλιας, αναζήτησης, περιφρόνησης ανάμεσα στη Ζούλα και τον Βίκτορ είναι απαράμιλλη, όχι για την μοναδικότητά της με όρους οντολογικής αυτοτέλειας αλλά για την ελλειπτικότητά της.

Σκηνές βίου με όρκους που δεν δόθηκαν, αισθήματα που δεν βολευτήκαν στα σωθικά της «κωλομπουρζουαζίας».

… και η ΣΥΝΕΧΕΙΑ «Τι κάναμε;»…

Η ισόβια δέσμευση ανάμεσα στη ραγισμένη Ζούλα και τον μποέμ Βίκτορ είναι διακύβευμα για την επιβίωσή τους. Εκείνη λέει: «Με μία μαχαιριά υπενθύμισα στον πατέρα μου ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μένα και τη μητέρα μου» κι εκείνος δεν ψιθυρίζει τίποτα. Εκείνη ακαταμάχητα ζωντανή και αισθησιακή κι εκείνος εσωστρεφής και αφοπλιστικός. Πώς μπορούν, λοιπόν, αυτοί οι δύο άνθρωποι να βρουν κοινό τόπο; Επιστρέφουν στην Πολωνία όπως και στον ερωτά τους αβίαστα σαν αναπνοή, αποδέκτες κάθε φορά των συνεπειών της αυτομόλησής τους, γιατί η ένωσή τους τρέφεται από την αρχέγονη αίσθηση του χωρισμού. Και ενδιάμεσα η ζωή κυλάει σε αποχρώσεις του γκρι.

… αναπόφευκτα η ΚΑΤΑΛΗΞΗ: «Πάμε από την άλλη πλευρά, έχουμε καλύτερη θέα», μιλώντας για τη νομοτελειακή συνέπεια της ζωής.

Μ2

Προσθέστε σχόλιο

To e-mail σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


*