Η βιβλιογραφία σχετικά με τις πολιτικές διάσωσης των προβληματικών τραπεζών περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών που εκτείνεται από την απουσία κάθε κυβερνητικής παρέμβασης έως την πλήρη απορρόφηση των ζημιών από το κράτος. Κάθε επιλογή έχει τα δικά της πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Για παράδειγμα, οι λύσεις της ιδιωτικής αγοράς μειώνουν τον ηθικό κίνδυνο και το δημοσιονομικό κόστος αλλά αυξάνουν σημαντικά τον συστημικό κίνδυνο. Η κρατική παρέμβαση, από την πλευρά της, μειώνει τον συστημικό κίνδυνο και αυξάνει τον ηθικό κίνδυνο – εάν οι κυβερνήσεις αποτύχουν να μεταρρυθμίσουν τον τραπεζικό τομέα για όσο διάστημα αποτελούν τον βασικό του μέτοχο.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, βέβαια, οι πολιτικές διάσωσης δεν μείωσαν ούτε τον ηθικό ούτε τον συστημικό κίνδυνο. Τρεις διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις δεν ήταν αρκετές για να καταστήσουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βιώσιμο και ασφαλές (βλέπε αναλυτικά εδώ). Στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση (στα μέσα του 2013), το κράτος κάλυψε το σύνολο σχεδόν των κεφαλαιακών αναγκών των τραπεζών, χωρίς όμως να αναλάβει τη διοίκησή τους. Έναν χρόνο αργότερα, η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση πραγματοποιήθηκε, με σκοπό την επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Συνέπεια αυτού ήταν η απομείωση της αξίας των μετοχών που κατείχε το κρατικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Παράλληλα, καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση δεν προχώρησε στον τομέα της εταιρικής διακυβέρνησης, των «κόκκινων» δανείων και των επιχειρηματικών μοντέλων. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την έντονη πολιτική αβεβαιότητα, οδήγησαν «νομοτελειακά» στην μεταφορά της ιδιοκτησίας και του ελέγχου του καθημαγμένου εγχώριου τραπεζικού συστήματος σε ξένα funds («αφελληνισμός») μετά την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση στα τέλη του 2015. Ας μην απορεί, λοιπόν, κανείς που οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να διατηρούν τον υψηλότερο δείκτη μη εξυπηρετούμενων δανείων στην Ευρωζώνη, ενώ και η πιστωτική επέκταση παραμένει αναιμική. Δεδομένης μάλιστα και της επιβάρυνσης των τραπεζικών χαρτοφυλακίων λόγω κορωνοϊού, ακόμα και ο Ηρακλής (ο μυθικός ήρωας σίγουρα, το ομώνυμο κυβερνητικό σχέδιο μείωσης των «κόκκινων» δανείων θα δείξει…) θα έβρισκε τα τραπεζικά βάρη ασήκωτα.