Εν αναμονή της έναρξης της νέας τηλεοπτικής σειράς The New Pope –τη γενική επιμέλεια της οποίας έχει ο σκηνοθέτης, και μέγας ηθογράφος της σύγχρονης Ιταλίας, Πάολο Σορεντίνο- που αποτελεί συνέχεια του εξαιρετικά επιτυχημένου The Young Pope, έχει σημασία να υπογραμμίσει κανείς την ιδιαίτερη θέρμη με την οποία προσεγγίζει το κοινό των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών ταινίες με θρησκευτικό περιεχόμενο. Αν λάβουμε υπόψη και την άλλη μεγάλη επιτυχία The two Popes, στον κινηματογράφο αυτή τη φοράόπου ο  συντηρητικός Πάπας Βενέδικτος (Άντονι Χόπκινς) και ο φιλελεύθερος μελλοντικός Πάπας Φραγκίσκος (Τζόναθαν Πράις) προσπαθούν να βρουν κοινό έδαφος για το μέλλον της Καθολικής Εκκλησίας-, τότε η επιτυχία των ταινιών αυτού του είδους παύει να είναι απόρροια αποκλειστικά και μόνο των εξαιρετικών καλλιτεχνικών προδιαγραφών τους.

Στις μέρες μας άλλωστε, το θρησκευτικό στοιχείο παγκοσμίως διαδραματίζει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εξόχως σημαντικό ρόλο – όχι όμως στην Ευρώπη. Η ηθική απαξίωση του Καθολικισμού, η εθνοφυλετική διάβρωση της συνοχής της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η αυτάρεσκη περιχαράκωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών στις ταυτοτικές διαφορές είναι μερικοί από τους βασικούς λόγους που ενέτειναν τη θρησκευτική αδιαφορία. Οι παράγοντες αυτοί βέβαια δεν συνεπάγονται την οριστική απονέκρωση των θρησκευτικών αντανακλαστικών. Απόδειξη αυτού είναι ότι οι προαναφερθείσες ταινίες δεν γίνονται δεκτές με θέρμη από το κοινό, επειδή επιδίδονται σε κάποια μορφή αντικληρικαλιστικής καταγγελίας. Αντιθέτως, γοητεύουν επειδή ασκούν ενεργητική κριτική στη σύγχρονη χριστιανική Εκκλησία για την απώλεια της πνευματικότητας – απώλεια που όταν υποστασιοποιείται καλλιτεχνικά ταρακουνά και τους αδιάφορους.

Στην εποχή της εξάπλωσης του πολιτικού Ισλάμ ιδιαίτερα, μια προσπάθεια επανεξοικείωσης των ευρωπαϊκών πολιτικών ηγεσιών και κοινωνιών με το θρησκευτικό φαινόμενο κρίνεται αναγκαία, για λόγους αυτογνωσίας αλλά και ετερογνωσίας – οι πρόσφατες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και όσα ακόμα θα συμβούν θα μας το υπενθυμίζουν διαρκώς. Και όπως έχει υποστηρίξει εδώ και αρκετά χρόνια ο πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, Αναστάσιος «Αν στον 20ο αιώνα η αντίσταση στην παλαιά αριστοκρατία και στους πλουσίους διεξήχθη με τα συνθήματα του ιστορικού υλισμού […]  φοβούμαι ότι στον 21ο αιώνα, οι αδικημένες κοινωνίες θα κάνουν έναν άλλο τύπο επαναστάσεως που δεν μπορούμε να προβλέψουμε, χρησιμοποιώντας συνθήματα θρησκευτικά».

Θ.Κ.