Ciao, Mario!

Η πρόσφατη επίσκεψη του Μάριο Ντράγκι στη χώρα μας είναι αν μη τι άλλο (και) συμβολική. Ο απερχόμενος πρόεδρος της ΕΚΤ θα μείνει στην ιστορία ως ο βασικός θεσμικός παράγοντας της Ε.Ε που κατάφερε να αντιληφθεί πως η κρίση -κατ’ επέκταση και η λύση της- δεν ήταν απλώς ελληνική υπόθεση αλλά ευρωπαϊκή.

Ο Ντράγκι έγινε ιδιαίτερα «δημοφιλής» με τον τρόπο που επέλεγε να παρουσιάζει επίμαχες αποφάσεις εκτός επισήμων συζητήσεων και να ζητεί στη συνέχεια τη στήριξη του διοικητικού συμβουλίου − ιδίως του επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ. Η σημαντικότερη τέτοια κίνηση ήταν η διάσημη προσθήκη, εκτός κειμένου, σε μία ομιλία του στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2012: «Στο πλαίσιο της εντολής της, η ΕΚΤ θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να στηρίξει το ευρώ. Και πιστέψτε με, αυτό θα είναι αρκετό». Ακόμα και ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, Μέρβιν Κινγκ, που είχε προσκαλέσει τον Ντράγκι στο Λονδίνο, δεν είχε ιδέα για την εκτός κειμένου διακήρυξη που θα έκανε.

Έκτοτε, η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ πράγματι ήταν «αρκετή» για να καθησυχάσει τους επενδυτές και να μειώσει το κόστος δανεισμού των πιο ευάλωτων οικονομιών. Και για την Ελλάδα φυσικά, η διακήρυξη του Ντράγκι τον Ιούλιο του 2012 ήταν εξαιρετικά κρίσιμη για τη δυνατότητα συνέχισης της εξυπηρέτησης του χρέους της. Για να φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο, πόσος χαμένος χρόνος κύλησε, ώστε οι κυβερνήσεις των πιστωτών να στραφούν σε κοινές πολιτικές στήριξης του ευρώ; Πόσες θυσίες χρειάστηκαν, για να αντιληφθούν οι «θεσμοί» και ιδίως το ΔΝΤ ότι δεν θα έπρεπε να είναι τόσο «υπερβολικά αισιόδοξοι στην κατάρτιση του ελληνικού προγράμματος» − όπως δήλωσε απολογητικά πριν από λίγες μέρες ο Πωλ Τόμσεν από το βήμα του LSE;

Θ.Κ.