Κολύμπα ή Αλλιώς Βυθίσου

Κωμωδία, Γαλλία, 2018, Έγχρωμη, Διάρκεια: 122′

Σκηνοθεσία: Ζιλ Λελούς

Πρωταγωνιστούν: Ματιέ Αμαλρίκ, Γκιγιόμ Κανέ, Μπενουά Πελβούλρντ, Βιρζινί Εφιρά, Ζαν Ιγκ Ανγκλάντ

Όταν οι παραδοσιακοί ρόλοι αντιστρέφονται και την ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης  αποτελούν μεσήλικες άντρες, ενώ γυναίκες την προπονούν με αυταρχισμό και ράβδο, η ταινία αναγκαστικά ξεκινάει με τουβλάκια νηπιαγωγείου σε μεταφυσικό προβληματισμό: τετράγωνο ή στρογγυλό; Σε ποιο σχήμα τελικά ταιριάζει η ύπαρξη;

Στο «Le Grand Bain» ύστερα από μια τυχαία ανακοίνωση που βλέπει ο τελευταίος στην πισίνα της κόρης του για εθελοντική συμμετοχή, συμπληρώνεται η ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης ανδρών – που κι αυτή θα μπορούσε να ονομαστεί «piscine love». Ένα τσούρμο άνδρες, περίγελος του κολυμβητηρίου λόγω των σωματικών προσόντων τους, με μοναδική σκευή μαγιό, γυαλάκια και σκουφάκια κατάλληλα να εκτεθούν μόνο σε ρετροσπεκτίβα μόδας, εκτελούν -κυριολεκτικά- φιγούρες στο νερό με περισσή αρμονία και χάρη. Ετερόκλητοι μεταξύ τους, κοπιάζουν να εναρμονιστούν στο ρυθμό των στοχασμών του Ρίλκε, που τους διαβάζει η προπονήτρια, ενώ στην άκρη των χειλιών της κρέμεται ένα τσιγάρο.

Οι ιστορίες τους μας ενδιαφέρουν. Αυτή η προσωπική κατάθεση μιας εσωτερικής διαδρομής, μιας καθημερινότητας ή ενός συμβάντος, όπως οι ίδιοι γενναιόδωρα μοιράζονται στα αποδυτήρια, είναι οι ρωγμές της ενήλικης εικόνας που δεν μπορεί να συγκρατήσει ούτε καν τη συμβατική δημόσια διάστασή της: κλαίνε, και φωνάζουν, και περιφέρουν το τσιγαριλίκι σιωπηλά, και εκβιάζουν με αποχώρηση, αλλά ταυτόχρονα ωμά, χωρίς περιστροφές, σχεδόν προσβλητικά,  λένε την γνώμη τους ο ένας στον άλλον – άλλωστε τέτοιας φύσης είναι ο αρμός που τους κρατάει μέχρι το τέλος: η εμπλοκή των ενηλίκων στον διαγωνισμό συγχρονισμένης κολύμβησης με όρους παιδικής χαράς.

Και μετά; Και μετά το έπαθλο, η εγνωσμένη κατάθλιψη, ο θυμός για τη μητέρα, τα βασανισμένα παιδικά χρόνια, η πεισματική προσπάθεια στην αποτυχία, βρίσκουν την αυτοδικαίωση τους; Δεν μας ενδιαφέρει … Αποχωρούμε με τα λόγια του Ρίλκε: «Les enfants sont toujours comme l’enfant que vous fûtes: tristes et heureux; et si vous pensez à votre enfance, vous revivez parmi eux, parmi les enfants secrets. Les grandes personnes ne sont rien, leur dignité ne répond à rien”.

Μ2

Προσθέστε σχόλιο

To e-mail σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


*