Μελετώ εδώ και καιρό την θεωρητική βιβλιογραφία και την εμπειρική έρευνα σχετικά με ένα από τα προπατορικά ερωτήματα -διαμάχες- στην μακροοικονομική θεωρία και πολιτική, τουτέστιν, το ερώτημα της κανονιστικής οριοθέτησης ή της ελεύθερης άσκησης της νομισματικής και της δημοσιονομικής πολιτικής (rules vs. discretion). Εκείνα που, μεταξύ άλλων, έχω προσωρινώς διαπιστώσει είναι:

α. Στην πράξη, μεταπολεμικώς τουλάχιστον, δεν έχουν υπάρξει αποκλειστικές θεσμικές επιλογές. β. Ο χαρακτηρισμός των υπαρκτών καθεστώτων μακροοικονομικής πολιτικής είναι, συνήθως, δυσχερής. γ. Κατά περιόδους μεταβάλλεται η σχετική σημασία κανονιστικών όρων και ελεύθερης άσκησης της νομισματικής και της δημοσιονομικής πολιτικής. δ. Οι μεταβολές αυτές δεν είναι, εν γένει, άμοιρες των περιοδικών μακροοικονομικών επιδόσεων, μολονότι η συσχέτιση -πολύ περισσότερο η αιτιότητα- δεν είναι πάντοτε προφανής και αναμφίλεκτη. ε. Κάποιες φορές, άλλωστε, η ελεύθερη άσκηση της νομισματικής ή/και της δημοσιονομικής πολιτικής συνεπάγεται αποτελέσματα που, κατά τα θεωρητικώς προσδοκώμενα, συνδέονται με την προσήλωση σε κανόνες – και ίσως ορισμένες φορές ισχύει το ίδιο και αντιστρόφως (αλλά δεν το έχω ψάξει). στ. Τα υπαρκτά καθεστώτα μακροοικονομικής πολιτικής είναι θεσμικά παράγωγα της εγχώριας πολιτικής οικονομίας και, μεταξύ άλλων, υπηρετούν τα (εθνικά) υποδείγματα οικονομικής μεγέθυνσης – και, ως εκ τούτου, διαφέρουν.

Έχει πολλή δουλειά η υπόθεση, με άλλα λόγια, το καλοκαίρι θα είναι δύσκολο.

ν.κ.