Αρκετές φορές, σε αυτήν την στήλη, έχουμε συζητήσει για την κατάσταση της ακαδημαϊκής μακροοικονομικής έρευνας, επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, την μετατόπιση του ενδιαφέροντος σε εμπειρικά ερωτήματα και θέματα της μακροοικονομικής πολιτικής και, ως εκ τούτου, την υποχώρηση της ακαδημαϊκής ερευνητικής ενασχόλησης με την μακροοικονομική θεωρία καθ’ εαυτήν.

Η νομισματική πολιτική, σε περιβάλλον χαμηλών ονομαστικών και πραγματικών επιτοκίων (ισορροπίας) -και, κατά την διάγνωση πολλών, εν μέσω συνθηκών κανονικής στασιμότητας-, έχει βεβαίως αναχθεί σε κορυφαίο ζήτημα, σε ακαδημαϊκό επίπεδο και, δίχως άλλο, μεταξύ των κεντρικών τραπεζιτών. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών -η FED– μάλιστα, βρίσκεται σε φάση επανεξέτασης της στρατηγικής νομισματικής πολιτικής της. Τα ερωτήματα και οι ενδεχόμενες επιλογές συνοψίζονται στα άρθρα που δημοσιεύονται στον μόλις εκδοθέντα τόμο (109, Papers and Proceedings 2019) της American Economic Review (υπό τον γενικό τίτλο Monetary Policy Frameworks and the Zero Lower Bound, 421-437).

Όμως, εκείνο που προκαλεί την προσοχή είναι η συμβολή, σε αυτήν την συζήτηση, του σπουδαίου -εισηγητή της νέας κεϊνσιανής νομισματικής θεωρίας- Michael Woodford, ο οποίος, από κοινού με τον Yinxi Xie, (433-437), προτείνει την (εν προκειμένω σκόπιμη όσο και αναγκαία) παράκαμψη του υποδείγματος -της παραδοχής- των ορθολογικών προσδοκιών και την αντικατάστασή του με ένα υπόδειγμα πεπερασμένου ορίζοντα (του αντιπροσωπευτικού συναλλασσόμενου). Δεν είμαι έτοιμος να σκεφτώ περί την γενίκευση αυτής της παραδοχής στην θεωρητική μακροοικονομική έρευνα, ωστόσο, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, θεωρώ πως, πιθανώς, υπόσχεται ενίσχυση της εμπειρικής συνάφειας της μακροοικονομικής θεωρίας. Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι η (βασική) θεωρητική έρευνα δεν έχει εγκαταλειφθεί και, ίσως, ανακάμψει – και τούτο δεν μπορεί παρά να αποτελεί ευθύνη των κορυφαίων ακαδημαϊκών/θεωρητικών.

ν.κ.