Επιλέγω τυχαίως κάποιες, διαδεδομένες στις μέρες μας, οικονομικές διατυπώσεις:

  • Ο σύγχρονος καταμερισμός των έργων έχει εξελιχθεί, εν πολλοίς, υπό την μορφή των παγκόσμιων αλυσίδων παραγωγής, και τούτο προεικάζεται την απαξίωση της πολιτικής χειρισμού της συναλλαγματικής ισοτιμίας (υποτίμηση).
  • Η παγκοσμιοποίηση επιδρά καθοριστικώς στην διαμόρφωση του εγχώριου επιπέδου των τιμών, και τούτο συνεπάγεται την υποχώρηση του ρόλου των κεντρικών τραπεζών (σε ό,τι αφορά την σταθερότητα των τιμών).
  • Η σύγχρονη τεχνολογική πρόοδος, ιδίως η ρομποτική και η τεχνητή νοημοσύνη, προοιωνίζεται το τέλος της μισθωτής απασχόλησης.
  • (Και θυμάμαι, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν το ποσοστό ανεργίας στις ΗΠΑ είχε φτάσει σε ιστορικώς χαμηλό επίπεδο (<4%), τον Άλαν Γκρίνσπαν να κάνει λόγο για την «νέα οικονομία» – προκειμένου να διασκεδάσει τις ανησυχίες για αύξηση του πληθωρισμού).

Διερωτώμαι, λοιπόν, εάν αυτές οι μεγάλες -δίχως άλλο- δομικές ανακατατάξεις έχουν ως αποτέλεσμα την τροποποίηση των βασικών -εξωγενών- κινήτρων που διέπουν τις οικονομικές συναλλαγές, εάν προκαλούν θεμελιώδους χαρακτήρα μεταβολές στην λειτουργία του μηχανισμού των τιμών, στον ανταγωνισμό, στην λογική διαμόρφωσης της προσφοράς και της ζήτησης και στην δυναμική εξισορρόπησής τους.

Διερωτώμαι, κατ’ επέκταση, εάν εξαλείφονται τα προβλήματα του ατελούς συντονισμού των αγορών, της ανεπάρκειας της συναθροιστικής ζήτησης, της κυκλικής ανεργίας.

Διερωτώμαι, κοντολογίς, εάν η σύγχρονη και, ασφαλώς πολυσύνθετη οικονομική πραγματικότητα συνεπάγεται -και επιβάλλει- τον παροπλισμό της καθιερωμένης οικονομικής θεωρίας (περιλαμβανομένων και ετερόδοξων προσεγγίσεων) προς όφελος α-θεωρητικών και αμιγώς τεχνικών -ακολουθίες αλγορίθμων- συστημάτων ανάλυσης της οικονομίας (π.χ. complexity economics).

Διερωτώμαι, και χωρίς μεγάλη δυσκολία απαντώ: Βεβαίως όχι, όχι και όχι.

ν.κ.