Bohemian Rhapsody

Αγγλοαμερικανική ταινία, 2018, διάρκειας 134’
Σκηνοθεσία: Μπράιαν Σίνγκερ
Πρωταγωνιστούν: Ράμι Μάλεκ, Λούσι Μπόιντον, Τζόζεφ Ματσέλο, Μάικ Μάγιερς

Bohemian Rhapsody ή αλλιώς, μία ταινία για όλη την οικογένεια. Μία ταινία που είδαμε πόσο μορφωμένα και νοικοκυρεμένα παιδιά υπήρξαν οι λοιποί (πλην του θανόντος) Queen. Λίγο φιλόδοξα, ναι, λίγο οξύθυμα, ίσως, αλλά πάνω από όλα, καλά παιδιά. Μία ταινία που μάθαμε πόσο decadence τύπος ήταν αυτός που έγραψε το *Galileo Galileo Figaro*, μία ταινία που ακούσαμε τον τύπο στο πίσω κάθισμα να διαπιστώνει με κάποια έκπληξη ακούγοντας το *We are the Champions* ότι «αυτοί το έγραψαν αυτό;!». Κοντολογίς, μία ταινία που θα μπορούσαμε άνετα να δούμε το μεσημέρι κάποιας Κυριακής στο MEGA – αλλά, ουπς, δεν υπάρχει MEGA, οπότε ας τραβηχτούμε μέχρι τα συνοικιακά σινεμά.

‘The only thing more extraordinary than their music is his life’.  Τελικώς βέβαια, το μόνο που δεν είδαμε, ήταν η ζωή του, αλλά μπρος στην αποθέωσή μας, τύφλα να ‘χει η συνέπεια. Αποθέωση εισπρακτική, αλλά και αποθέωση Taylor και May που ανέχονταν τις παραξενιές μιας ντίβας. Γιατί ο Mercury παρουσιάζεται αποκλειστικά ως τέτοια. Το Bohemian Rhapsody, το χολιγουντιανό παράλληλο του γιοφυριού της Άρτας που ολημερίς τo χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν χρόνια τώρα, είναι μία ταινία για μία onstage περσόνα, μια γεμάτη ανακρίβειες προσπάθεια ξεπλύματος των ζώντων Queen και ένα ασύστολο φόρτωμα ευθυνών στο Mercury στο βωμό του build-up μίας ‘και-καλά’ biopic.

Ανακρίβειες σχεδόν από την αρχή της ταινίας, αφού μετά τη διάλυση των Smile (μπάντα στην οποία έπαιζαν May και Taylor), οι Queen δημιουργούνται εν μία νυκτί – με Deacon και Mercury να γίνονται μέλη ταυτόχρονα, μέχρι και το τέλος της, όπου ο Mercury εμφανίζεται στο Live Aid του 1985 να πάσχει από AIDS. Στο μεταξύ, ο πάντα-straight-στην-ψυχή performer κάνει σκηνές στη Mary Austin και οργανώνει ακραία parties για να καταπολεμήσει την πλήξη του και να αντέξει το γεγονός ότι αυτή βγαίνει μ’ άλλον. Από τα parties, προφανώς, οι υπόλοιποι του συγκροτήματος αποχωρούν νωρίς – οικογενειάρχες γαρ, νηφάλιοι, ατσαλάκωτοι και φυσικά κατά τι απογοητευμένοι για τον ξεπεσμό του ασώτου. Ως χολιγουντιανή παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της, δε θα μπορούσε να μην έχει έναν ακραίο κακό- εδώ Paul Prenter, για να δούμε τελικά μέχρι και τη σύντομη διάλυση των Queen με φόντο έναν άπληστο frontman που θέλει να κάνει σόλο (σοβαρά τώρα;!). Γίνονται πραματάκια, σα να λέμε. Για το τρίπτυχο «σεξ, ντραγκζ και ροκ εν ρολ» μία υποψία την έχουμε, αλλά όρκο δεν παίρνουμε κιόλας.

Αν η ταινία δεν είχε διαφημιστεί τόσο ως «η ζωή του Freddie» και αν δεν είχαν περάσει τόσα χρόνια από την υλοποίησή της, αν δεν είχαν στρογγυλευθεί τόσο καταφανώς κάποια πράγματα και υπερτονιστεί αναληθώς κάποια άλλα, ίσως δεν υπήρχαν προσδοκίες και ίσως κάποιες παρεκκλίσεις γίνονταν αποδεκτές. Αλλά τούτων δοθέντων, το Bohemian Rhapsody, δεν είναι παρά μία ταινία καθαγιασμού των Queen βασισμένη σε πραγματικά πρόσωπα και μόνο μικρή σχέση έχει με το φαινόμενο Mercury (τον οποίο, ωστόσο, μιμείται ωραία ο Rami Malek). Κατά τα λοιπά, να  ‘χαμε να λέγαμε και να ‘χαμε να πούμε.

 

ΕΤ

Προσθέστε σχόλιο

To e-mail σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


*