«Υπάρχει κάτι που δε θέλω να συμβεί απόψε και θα ‘θελα να σας πω τι είναι αυτό…. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διδαχθεί κανείς κι εγώ διδάχθηκα  μ’ έναν απ’ αυτούς… Είχα έναν καταπληκτικό Γιαπωνέζο δάσκαλο… Θυμάμαι ότι εκείνη συγκεκριμένα τη μέρα περπατούσαμε σ’ ένα κήπο με γιγαντιαία μπαμπού…. Περιδιαβάζαμε λοιπόν σ’  αυτό τον κήπο και για κάποιο λόγο εγώ μιλούσα συνεχώς. Δεν έπαυα να αραδιάζω όλα τα καταπληκτικά πράγματα που ξέρω, να λέω πόσο μεγάλη σοφία είχα, προσπαθούσα να τον εντυπωσιάσω λέγοντάς του, ”να, πόσα ξέρω” – όταν ξαφνικά αυτός ο εντελώς πράος άνθρωπος γύρισε και με χτύπησε στο πρόσωπο!

Αυτή είναι μέθοδος διδασκαλίας! Εγώ λοιπόν τον κοίταξα πιάνοντας τα ματωμένα χείλια μου και τον ρώτησα: “Γιατί το κάνατε αυτό;” Κι αυτός με πολύ μεγάλη σφοδρότητα, την πιο μεγάλη που τον είχα δει ποτέ, μου είπε: “Μην περπατάς μέσα στο κεφάλι μου με τα βρώμικα πόδια σου!” Γι’ αυτό σας ορκίζομαι πως πριν έρθω εδώ απόψε, έπλυνα τα πόδια μου καλά. Δεν έχω σκοπό να περπατήσω μέσα στο κεφάλι κανενός. Το μόνο που θέλω να συμβεί ανάμεσά μας απόψε είναι μια πολύ ήρεμη ανταλλαγή.»

Μπουσκάλια, Λέο (1993). Να ζεις, να αγαπάς, και να μαθαίνεις. Αθήνα: Εκδόσεις Γλάρος. (σελ. 85-6).

Και για την αντιγραφή, Ε.Ε.