Μαθηματική μακροοικονομική

Υποστηρίζεται ευρέως, μεταξύ μεγάλου μέρους των θεωρητικών της μακροοικονομικής, πως η Μεγάλη Ύφεση πιστοποιεί την παταγώδη αστοχία της κρατούσας μακροοικονομικής θεωρίας – πολλοί από αυτούς, όμως, άλλα προφήτευαν κάποτε. Και είναι αλήθεια ότι, από την πρώτη στιγμή και μέχρι σήμερα, η ακαδημαϊκή μακροοικονομική έρευνα έχει στραφεί στην αναθεώρηση του βασικού μακροοικονομικού υποδείγματος – της δομικής και της λειτουργικής (και εμπειρικώς εκτιμώμενης) εκδοχής του – με σκοπό την ενίσχυση της πραγματολογικής συνάφειάς του. Τούτο, όμως, συνεπάγεται την αύξηση της μαθηματικής περιπλοκότητας του μακροοικονομικού υποδείγματος, μολονότι, ειρωνικώς, μία από τις κύριες αιτιάσεις της κριτικής αφορά στον μαθηματικό φορμαλισμό – αν όχι την μαθηματική επιτήδευση – της  μακροοικονομικής θεωρίας.

Σε πιο ριζοσπαστική διάθεση, ορισμένοι προτείνουν την εγκατάλειψη του νέου κεϊνσιανού μακροοικονομικού υποδείγματος προς όφελος υποδειγμάτων που βασίζονται στους συναλλασσόμενους – και στις διαδράσεις τους – και τα οποία δεν θεμελιώνονται στις ορθολογικές αξιωματικές βάσεις. Η κατασκευή και η εμπειρική προσομοίωση τέτοιων υποδειγμάτων, όμως, προϋποθέτει δεξιότητες στα μαθηματικά και την πληροφορική που μόνον οι διακεκριμένοι σε αυτά κατέχουν – και όχι όλοι οι μαθηματικώς πολύ επιδέξιοι οικονομολόγοι.

Δεν ξέρω αν η προβλεπτική ικανότητα της μακροοικονομικής θεωρίας θα ενισχυθεί ως αποτέλεσμα των, μαθηματικής εντάσεως, τροποποιήσεών της – ίσως. Ξέρω, πάντως, ότι τα οικονομικά θα γίνουν περισσότερο δυσπρόσιτα – και, μαζί με αυτό, οι αμοιβές των ειδικών (οικονομολόγων;) θα εκτιναχθούν. Αλλά, δεν υπαινίσσομαι πως η αναθεώρηση της μακροοικονομικής συνδέεται με τις ατομικές ωφελιμιστικές επιδιώξεις των αναθεωρητών της. Για τον θεό…

ν.κ.