Darkest Hour

Darkest Hour, 2017, Joe Wright

Μια ταινία αντιπροσωπευτική της αισθητικής δύναμης της βιομηχανίας του θεάματος

Ο χρόνος της ταινίας είναι ο Μάιος του 1940, λίγο πριν την πτώση του Νέβιλ Τσάμπερλεν από την πρωθυπουργία της Μεγάλης Βρετανίας έως την πλήρη επικράτηση του Ουίνστον Τσώρτσιλ. Ο φακός μας προσκαλεί να παρακολουθήσουμε προσωπικές στιγμές του πολιτικού ανδρός και να σαγηνευτούμε από την προσωπικότητα και τα πεπραγμένα ενός εξ όψεως αντιήρωα. Και λέω εξ όψεως διότι ο Τσώρτσιλ της ταινίας είναι φτιαγμένος για να τον λατρέψεις. Ένας ξεροκέφαλος, ψυχαναγκαστικός, ισχυρογνώμων, αλκοολικός, προκλητικός και ιδιοφυής προστάτης της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ασκήσει κάποιος κριτική στην ταινία από μία σκοπιά ιστορική ή κοινωνιολογική ή ακόμη ενδεχομένως και από μία δημοκρατική σκοπιά. Ωστόσο το γεγονός πως η διατύπωση μιας τέτοια κριτικής δεν απαιτεί ιδιαίτερο κόπο, οφείλει να μας προτρέψει να σκεφτούμε πως ήταν μάλλον επιλογή παρά αμέλεια των παραγωγών να αδιαφορήσουν για την αρτιότητα της παρουσιασθείσας ιστορίας όταν αυτή θα αντιπαρατασσόταν με επιστημονικές αναλύσεις του χρόνου της ταινίας.

Κλείνω επομένως με την απάντηση στο ερώτημα γιατί το poleconomix.gr προτείνει στους επισκέπτες του την συγκεκριμένη ταινία. Η ταινία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ικανότητας της βιομηχανίας του θεάματος να παράγει «κινηματογραφικές αγιογραφίες». Ο Τσώρτσιλ είναι ο αγιοποιημένος πλέον προστάτης της φιλελεύθερης δημοκρατίας και ως εκ τούτου η βιομηχανία του θεάματος του όφειλε μία τέτοια ταινία. Η δύναμη του Hollywood να συγκινεί και δια μέσου της συγκίνησης να παραλύει την ικανότητα κριτικής πρόσληψης, εξωθεί τον θεατή στην άκριτη ταύτιση με το δράμα του ήρωα και αναπαραγάγει τους «νομιμοποιητικούς μύθους» του παρόντος κοινωνικού σχηματισμού.

Ε.Κ.

Προσθέστε σχόλιο

To e-mail σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


*